Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Θαύμα του Γέροντα Ιακώβου Τσαλικη

Στις 10 Όκτωβρίου 2001 ήρθε στη Μονή του Οσίου Δαβίδ ο κ. Γιαννούλης, ναυτικός  από την Άνδρο και βουρκωμένος χωρίς καν να μπορεί να μιλήσει καλά-καλά από την συγκίνη­ση και τα κλάματα ανέφερε τα έξης:


- Ταξίδευα προ καιρού και ευρισκόμουν στην Ινδία. Κάποια μέρα αντιμετώπισα σοβαρό πρόβλημα με την καρδιά μου. Στο Νοσοκομείο εκεί που με πήγαν, οι γιατροί είπαν στους συναδέλφους μου ότι τελειώνω. Εγώ, παρ'  όλο που ήμουν σε κωματώδη κατάσταση, ένιωθα ότι κάποια αόρατη Θεία δύναμη με βοηθάει. 


Όταν αργότερα άνοιξα κά­ποια στιγμή τα μάτια μου τον πρώτο που είδα μπροστά μου ήταν ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης που είχα διαβάσει αρκετές φορές το βιβλίο του. Μου είπε: ''Μήν φοβάσαι  κύριε Γιαννούλη, θα σε βοηθήσω, θα γίνεις τελείως καλά και θα ξαναγυρίσεις στην πατρίδα''. Και από εκείνης της ώρας, πράγματι έγινα τελείως καλά!

ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΗΡΘΕΣ;;;... [ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ]



Τώρα, θα πάμε να προσκυνήσουμε τη γέννηση του Χριστού μας. Τι θα του πούμε; Τι θα του δείξουμε αντάξιο; Θα ήταν, τώρα, ώρα ακριβώς να έχουμε συγκεντρώσει λίγη προσοχή, λίγη φιλοπονία, λίγη αυταπάρνηση, λίγη ταπείνωση, λίγη αυτομεμψία και να πάμε με δέος μπροστά στο Βρέφος. 

Να πούμε: «Πανάγαθε, για μένα ήρθες; Δέξε με τον φτωχόν! Τίποτε δεν έχω!». Αυτό θέλει. Δε θέλει τίποτε άλλο.

ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ

Η ΚΑΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟ ΛΕΓΟΜΕΝΟ ΚΑΚΟ ΜΑΤΙ. ΝΙΚΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ.


ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΤΑ ΖΩΔΙΑ; ΝΙΚΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ.


ΝΙΚΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ.ΠΟΙΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ 21 ΑΙΩΝΑ


Παγκύπριος Σύλλογος Ορθοδόξου Παραδόσεως "Οι Φίλοι του Αγίου Όρους" 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2017 Το τεύχος 113 (Φθινόπωρο 2017) έχει αναρτηθεί.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΕΊ Ο ΛΌΓΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ; ΝΙΚΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ


ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥ . IPS Hierotheos Vlachos - Una este lucrarea duhovnicului și alta este lucrarea psihologului


ΝΙΚΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑΤΟΥΑΖ;


ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ DNA.ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ; ADN-ul duhovnicesc al copiilor - până unde merge responsabilitatea părinților?


ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΡΩΜΕ; ΝΙΚΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ.


ΝΙΚΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ ΓΙΑΤΙ ΤΡΕΧΟΥΜΕ;


"I Love the Beauty of Thy House..."


« De l’Orient à l’Occident » de Père Placide Deseille







Préface de Bernard Le Caro

·         Avant-propos
·         Étapes d'un pèlerinage : autobiographie du père Placide
·         Les étapes d'une évangélisation : de Jérusalem à la Gaule
·         L'inculturation du christianisme en Occident entre le IVe et le VII siècles
·         Aux sources du monachisme occidental : des Pères d'Égypte à saint Benoît de Nursie
·         Aux origines d'une divergence : saint Augustin et la théologie trinitaire
·         Histoire d'une déchirure : orthodoxie et catholicisme moderne
·         La spiritualité catholique romaine et la tradition orthodoxe
·         Dieu « sensible au cœur » selon Pascal et selon les Pères orientaux
·         Divergences et convergences entre la tradition orthodoxe et la tradition occidentale
·         La Révolution française, l'Europe et l’orthodoxie
·         Le Mont-Athos et l'Europe
·         La présence orthodoxe en Europe occidentale
·         Signification et rôle de la diaspora orthodoxe en Europe occidentale
·         Orthodoxie, uniatisme et œcuménisme
·         Points de vue orthodoxes sur l'unité des chrétiens
·         Être chrétien orthodoxe aujourd'hui
·         Conclusion : quelques exigences de la vie chrétienne

Père Placide 
Présentation de l’éditeur : 

« Si les divergences principales entre l’orthodoxie et les confessions occidentales sont aujourd’hui connues, les racines de celles-ci, ainsi que leurs implications sur la vie spirituelle ont été peu traitées en langue française. Peu de choses sont connues sur la période qui a précédé le schisme de 1054 et qui l’a préparé. C’est, entre autres, cette lacune que vient compléter l’ouvrage du père Placide, de façon positive et avec discernement, en cherchant « la confession et non la confrontation ». Dans cet esprit, il sait déceler également ce qui, en Occident, a gardé un parfum d’orthodoxie après le schisme. En même temps qu’une œuvre, ces pages retracent le parcours de l’archimandrite Placide Deseille. Ayant vécu depuis son adolescence dans un monastère cistercien et ayant étudié en profondeur les sources bibliques et patristiques, il est devenu orthodoxe au Mont Athos et porte en Occident, depuis plus de quarante ans, le témoignage de la tradition de l’Église des dix premiers siècles, toujours vivante dans l’orthodoxie. Comme le dit l’higoumène du monastère de Simonos Petras, il s’agit d’un « témoignage authentique de la vie orthodoxe et du monachisme athonite dans un environnement quasiment déchristianisé et dans une société en décomposition ». L’ouvrage part de l’Orient des premiers siècles pour arriver en Occident au XXIe siècle : des racines chrétiennes de la France avec une foi commune à l’Occident et à l’Orient, puis ses déviations, notamment au niveau de son repli sur l’augustinisme, pour arriver à la Révolution française. Mais ce livre ne se cantonne pas à l’histoire ancienne, abordant les problèmes actuels de l’Église orthodoxe et sa façon de les résoudre. La sincérité et la profondeur de la démarche du père Placide, sa connaissance approfondie de la tradition spirituelle et théologique occidentale, et son expérience de l’orthodoxie donnent à sa parole une autorité unique. L’archimandrite Placide (Deseille), né en 1926, entre à l’abbaye cistercienne de Bellefontaine en 1942 à l’âge de seize ans. Il fonde en 1966 avec d’autres moines un monastère de rite byzantin à Aubazine en Corrèze. En 1977, les moines décident de devenir orthodoxes et en février 1978, ils deviennent moines au Mont Athos. Rentré en France peu après, père Placide fonde le monastère Saint-Antoine-le-Grand, à Saint-Laurent-en-Royans (Drôme) dans le Vercors, et en devient l’higoumène. Dans son sillage naît le monastère de la Protection de la Mère de Dieu, plus connu aujourd’hui sous le nom de monastère de Solan. Il a enseigné à l’Institut Saint-Serge, et est également auteur et traducteur de plusieurs ouvrages sur la spiritualité et le monachisme orthodoxes. »



ΤΣΙΓΑΡΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΕΘΙΣΜΟΣ Η ΒΛΑΚΕΙΑ; ΝΙΚΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ.


Βέροια - Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου: Αποκολλήθηκε βράχοςκαι καταπλάκωσε μοναχό! - Αγωνιώδεις προσπάθειες για τη διάσωσή του!!! Τα φτερά του Προδρόμου είναι πολύ μεγάλα.





Το περιστατικό: Κοντά στις δύο, ένας γερός γδούπος τάραξε την ησυχία της νύχτας. Σε λίγο πολλά νερά δυνάμωναν τον ήχο. και μέσα σε αυτά, μία φωνή να φωνάζει: Γέροντααα, χάνομαι. Φεύγω. Άγιε Πρόδρομε. Παναγία μου.
Ένας βράχος, βαρύτερος από πέντε τόννους ξεκόπηκε από το βουνό, ανάμεσα νέο καμπαναριό και νότια πτέρυγα, έριξε την σκεπή, γκρέμισε το ταβάνι, έριξε το δάπεδο, και σφήνωσε στα πόδια του π. Αιμιλιανού, ο οποίος, χαμαικοιτών, βρέθηκε από το κελλί του στο πάτωμα της αποθήκης, σχεδόν δύο μέτρα ύψος. 

Συγχρόνως ο αγωγός ύδρευσης έσπασε και επί δύο τουλάχιστο ώρες τον "πότιζε" στα ρουθούνια δηλαδή τον έπνιγε.Αυτό τί ήταν;
Τους καλέσαμε, και έσπευσαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας Κύριος κ.Παντελεήμων, οι Πυροσβέστες μας, αστυνομικοί και το ΕΚΑΒ.

Οι συντονισμένες ενέργειες των πυροσβεστών μας έφεραν, μέσα σε δυόμιση περίπου ώρες, το επιθυμητόν αποτέλεσμα.

Έκτοτε ο πατήρ Αιμιλιανός αναρρώνει και προσπαθεί να κοιμηθεί στην φιλόξενη κλίνη του Νοσοκομείου Βέροιας, με τις ανύστακτες φροντίδες των αγαπητών συνεργατών και φίλων του, των νοσηλευτών και των γιατρών, τους οποίους και ευχαριστούμε θερμά.

Η κουβέρτα του μοναχού τυλίχθηκε στα πόδια του, δίπλα στον βράχο. Αν δεν μαζευόταν εκεί, θα τα τσάκιζε.
Μπορεί ο δάιμονας να επιβουλεύεται την ζωή των φίλων του Θεού, αλλά και ο Μέγας Πρόδρομος με τα πελώρια φτερά του μας σκεπάζει.
Χίλια ευχαριστώ σε όλους, ορατούς και αοράτους φίλους του μοναστηριού μας και φίλους μας.
Δοξα τῷ Τρισαγίῳ Θεῷ.

Μία μόνο σκέψη.


Το Μοναστήρι είναι κλειστό. Ο Χρόνος είναι πολύς και προσπαθούμε να αναλογισθούμε τα συμβάντα. Φρίκη και τρέλλα.
Γιά φαντάσου. Σε χτυπάει το "τηλέφωνο" του λουτρού στο πρόσωπο ένα δευτερόλεπτο και δεν το αντέχεις. Φαντάσου λοιπόν να σε χτυπάει κρύο νερό γιά δυό ώρες, από σωλήνα δέκα εκατοστά διάμετρο. Και σε ποιό σημείο; Ρουθούνια και στόμα.

Αφού δεν κατάφερα να σε σκοτώσω, θα σε σκάσω, λέει ο αρχέκακος.
Μία ανάσα, λίγο νερό στο στόμα, να χάσεις τις αισθήσεις, να ζαλιστείς και να σε πάρει ο ύπνος. Κύριε, ελέησον.


Άλλον κυνηγάει και άλλον παιδεύει. Αλλά ζη Κύριος ο Θεός ημών.
Τα φτερά του Προδρόμου είναι πολύ μεγάλα.
Και το φρικτότερο. Κάτω από το δάπεδο σε εκείνο το σημείο ανοίγει ένα βάραθρο. Αν ο βράχος έσπαζε και το δάπεδο;;;;


Γιά όποιον ξέρει και μπορεί να κάνει υπολογισμούς: 2,30Χ1,20Χ1,00 στο περίπου μέτρα βρεγμένη συμπαγής πουρόπετρα...
Μας ρώτησε ένα κανάλι την ηλικία του παιδιού μας, και είπαμε 1985, δηλαδή το έτος γεννήσεως. Και τώρα λένε συνέχεια: ιερομόναχος 85 ετών... Κύριε, ελέησον...
Από αύρι αρχίζει η ανασύνταξη. Κάθε βοήθεια δεκτή. Ξεμπαζώματα, υδραυλικά, τεχνικά, ηλεκτρολογικά, καθαριότητες.

Και στις 23 Νοεμβρίου η πανήγυρις του Αγίου μας Κλήμη. Να βιαστούμε να προφτάσουμε.


Και το αγαπημένο μας παιδί, ο πατήρ Αιμιλιανός, μας, αναρρώνει, ξεκουράζεται και προσεύχεται ήσυχος, γλυκύς και ταπεινός, όπως πάντα. και Σας ευχαριστεί και σας ευχαριστούμε όλους σας γιά την αγάπη και την συμπαράστασή σας.
Ευχαριστούμε, αδελφοί μας

 ΠΑΤΗΡ Πορφύριος Νικόλαος Μπατσαράς






“ Καλά έκαμες, γιε μου, ο πνευματικός άνθρωπος δεν φαίνεται τόσο στα κομποσχοίνια, στις νηστείες και στις μετάνοιες, όσο στη στάση που έχει απέναντι στο χρήμα. Αυτό είναι το πρώτο. Και το δεύτερο, εάν είναι ευσπλαχνικός, ιδιαιτέρως, απέναντι στον ελάχιστο, στον πονεμένο συνάνθρωπό του. Αυτά να προσέξεις, Γεράσιμε”.





“ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ
τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;”



Όσο φρικτό είναι αυτό, τόσο γεμάτο ζωηφόρο ελπίδα το πέρασμα από τον κόσμο ανθρώπων “εις Θεόν πλουτώντων”.


Ο ίδιος ο π. Γεράσιμος απαρνήθηκε τα πλούτη του και επένδυσε κάθε αναπνοή του στην Τράπεζα του Ουρανού. Ήταν αρχοντόπουλο, αλλά προτίμησε την πτωχεία, μη δεχόμενος την κληρονομιά από τον πατέρα του, όπως και την περιουσία που ήθελε να του αφήσει ένας θείος του. Νεαρός τότε ο Γεράσιμος έμεινε με τον θείο του, τον Ξενοφώντα Φωκά, επί τρεις μήνες στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Μεταξά και όταν από ευγνωμοσύνη θέλησε ο θείος αυτό τον ανηψιό να αφήσει κληρονόμο του, ο Γεράσιμος αρνήθηκε. Πολλοί του έλεγαν:


“Μα είσαι χαζός, άφησες την περιουσία σου, το μερίδιό σου; Πάρε τα λεφτά και μοίρασέ τα στους φτωχούς” .


Τότε, όπως λέει ο φίλος του, Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, πήγε στον Γέροντα Παϊσιο και του έθεσε το θέμα. Και τι νομίζετε ότι του είπε ο Όσιος Πατήρ ημών Παϊσιος;


“ Καλά έκαμες, γιε μου, ο πνευματικός άνθρωπος δεν φαίνεται τόσο στα κομποσχοίνια, στις νηστείες και στις μετάνοιες, όσο στη στάση που έχει απέναντι στο χρήμα. Αυτό είναι το πρώτο. Και το δεύτερο, εάν είναι ευσπλαχνικός, ιδιαιτέρως, απέναντι στον ελάχιστο, στον πονεμένο συνάνθρωπό του. Αυτά να προσέξεις, Γεράσιμε”.


Και τα πρόσεξε, και τα διέκρινε ευκρινώς και σε άλλους.
Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς τον θυμίζει σε μια αγρυπνία να έρχεται κατασυγκινημένος μετά από την ταφή ενός εκλεκτού Κεφαλλονίτη κληρικού. 




Μας μίλησε γι αυτόν: Ο Αρχιμανδρίτης του Oικουμενικού Θρόνου Παντελεήμων Κουλούρης, διδάκτωρ της Oρθόδοξης Χριστιανικής Θεολογίας ο οποίος από το 1968 υπηρετούσε στην Αγία Σοφία του Λονδίνου είχε εκφράσει την σφοδρή επιθυμία του να γίνει η νεκρώσιμος ακολουθία του στην Αγία Σοφία, που τόσο πολύ αγάπησε και δεν εγκατέλειψε επί 40 χρόνια, μέχρι τον θάνατο του, η δε ταφή του στην ιδιαιτέρα πατρίδα του, τη Λακήθρα Κεφαλληνίας.
Δακρυσμένος ο π. Γεράσιμος μεταξύ άλλων έλεγε:
............
Μνημονεύω εδώ “υπέρ του Γένους ημών” και καίγεται η καρδιά μου. Πόσο αγαπάμε το γένος μας, δηλαδή, ότι είμαστε Έλληνες; Πόσο καμαρώνουμε ότι είμαστε Έλληνες; Ερωτηματικά τεράστια.


Ο π. Παντελεήμων από μωρό παιδί είχε εθνική συνείδηση, ο ευλογημένος. Θυμήθηκαν συμμαθητές του από το Γυμνάσιο Κεραμειών κάποια φορά που μίλησε, 15 χρονών παιδί, γιατί τότε έβαζαν οι καθηγητές τους μαθητές να μιλούν για θέματα που κτίζουν την εθνική και τη θρησκευτική συνείδηση του παιδιού. Τον θυμούνται, λοιπόν, συμμαθητές του να αρχίζει το λόγο του με ένα ποίημα:
“Η καλοσύνη, λέει η γιαγιά, μονάχα η καλοσύνη,
όλα στον κόσμο χάνονται, μόνη απομένει εκείνη”.



Δίκιο που έχει ο ποιητής. Είναι η ελληνική ψυχή αυτή, την οποία ο νεαρός μαθητής ύμνησε και έκανε έμβλημα για τον εαυτό του. Μετά έφυγε και πήγε στη Χάλκη και σπούδασε. Άλλος καημός η Χάλκη. Με αξίωσε ο Θεός και πήγα εκεί. Την έκλεισαν οι γείτονές μας πριν 40 χρόνια. Την έκλεισαν, να μην έχει κληρικούς στην Κωνσταντινούπολη, να μην έχει κληρικούς η Εκκλησία.




Ο π. Παντελεήμων, λοιπόν, σπούδασε στη Χάλκη, έγινε διδάκτωρ της Oρθόδοξης Χριστιανικής Θεολογίας και μετά όργωσε την Ευρώπη, ταξίδεψε σε Ελβετία, Γαλλία, Αυστρία και Γερμανία με διακρίσεις, μετεκπαιδεύσεις και θέσεις προϊσταμένου σε διαφόρους ναούς. Το 1968 έγινε προϊστάμενος σε ένα σπουδαίο ναό που είναι στην Αγγλία, στην Αγία Σοφία. Εκεί κτυπά η καρδιά του ελληνισμού σε αυτή τη χώρα. Είναι ο μητροπολιτικός ναός, εκεί γύρω μένουν Έλληνες, εκεί είναι και το σπίτι του Βαλλιάνου. Κι αυτός Κεφαλλονίτης, “όπου γης και Κεφαλλήν”, ο οποίος Βαλλιάνος μέχρι σήμερα τρέφει κόσμο με τα χρήματά του. Είναι Κεφαλλήν ευεργέτης, αλλά και εθνικός ευεργέτης, η Εθνική Βιβλιοθήκη δική του δωρεά. Στις Κεραμειές έφτιαξε νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο και σχολαρχείο. Ήθελε να φτιάξει και Πανεπιστήμιο, αλλά δεν πρόλαβε. Στην Αγία Σοφία υπηρέτησε 40 χρόνια ο π. Παντελεήμων. Και εκεί είναι πλούσιοι, εφοπλιστές, διανοούμενοι, βασιλιάδες και ήταν ανάμεσα τους ο π. Παντελεήμων, αλλά δεν έπαθε τη βλάβη να πέσει στην έπαρση και λόγω μορφώσεως, μόνο τόσες γλώσσες που ήξερε και λόγω τιμών. Έμεινε παπάς, έμεινε κληρικός, έμεινε ποιμήν, έμεινε άνθρωπος του Θεού και όλη η ζωή του ήταν αφιερωμένη στην στήριξη των συνανθρώπων του. Ξέρω πολλούς που όταν ήταν εκεί φοιτητές, τους είχε βοηθήσει. Και πάρα πολλούς αρρώστους που πήγαν στην Αγγλία για θεραπεία, στήριξε.

 Όλη η ζωή του αυτό ήτανε, να τρέχει από άρρωστο σε άρρωστο, και δεν είναι Αργοστόλι ή Ληξούρι το Λονδίνο, κούραση δεν υπολόγιζε ούτε αυτός, ούτε η μακαριστή μητέρα του, η Άννα. Όλη η ζωή του από πόνο σε πόνο, να τρέχει να συμπαρασταθεί, να δώσει ελπίδα, χαμόγελο, βοήθεια και ψυχική, και οικονομική στον πάσχοντα αδελφό. Και το βράδυ να σέρνει τα βήματά του μπροστά στον Γλυκύτατο Ιησού για να ακούει“Ασθενής ήμην και επισκέψασθέ με”...



Ζωηφόρος ελπίδα για την ανθρωπότητα “οι εις Θεόν πλουτώντες”.

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ...Με τη χάρη του Θεού, είμαι Χριστιανός, με τις πράξεις μου ένας μεγάλος αμαρτωλός ...


ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ..


Με τη χάρη του Θεού, είμαι Χριστιανός, με τις πράξεις  μου ένας  μεγάλος αμαρτωλός ...

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΆ Η ΕΥΤΥΧΊΑ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΔΊ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΚΈΨΕΩΝ ΜΑΣ.



Δυστυχώς δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτη ευτυχία  στον κόσμο και η δυστυχία αποτελει απαραίτητη ιδιότητα της ανθρώπινης ζωής. 

Αρχιμανδρίτης Ιππολυτος. (1890_1960)

ΑΚΤΗΜΟΣΥΝΗ...


Δεστε πατέρες τον πλούτο του Καλλινικου όπου απέκτησε επί τόσα χρόνια ως μοναχός και προϊστάμενος Μονής. 
(Ένα σαπιο στρώμα γεμάτο κοριους, μια σαρακοφαγωμενη κάσα με κουρελια που μόνο στην φωτιά μπορούσαν να παραδοθούν, κι ένα ζευγάρι υποδήματα χιλιομπαλωμενα. 
 ΓΈΡΩΝ ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ. 

ΚΥΠΡΙΑΚΟΝ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΤΟΥ ΚΏΣΤΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΊΟΥ. 

Αλληλων τα βάρη....


Ι.Μ. Νικαίας: Αγρυπνία στον Ναό Αγίου Γεωργίου Περάματος




Ιερά Μητρόπολη Νικαίας: Ιερά Αγρυπνία θα τελεστεί στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Περάματος την Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 2017 και ώρα 20:30 προς τιμήν της Θεομητορική εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου.
Κατά την διάρκεια της Ιερά Αγρυπνίας θα τεθεί προς προσκύνηση η Κάρα του Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτη.

ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΟΜΑΞΕΤΕ. ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ.



ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΟΜΑΞΕΤΕ. ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ.

Σας λέω υπεύθυνα, διότι ασχολήθηκα με την εσχατολογία. Εντός ολίγου, θα ξεκινήσει παγκοσμίως αυτό. Και σαν είδος κατακλυσμού, από τη δικαιοσύνη του Θεού, θα επιβληθεί παγκοσμίως να ξεριζώσει όλους τους αιτίους της παγκοσμίου διαστροφής.

Θα γίνει τώρα αυτό! Θα το ψηλαφήσουμε με τα χέρια μας.

Θα μείνουν μόνον όσοι έχουν σχέση πραγματική με τον Θεό. Όσοι δεν έχουν σχέση πραγματική με τον Θεό, και άρα δεν τους ανήκει η αιωνιότης, η αιώνια ζωή, κατ’ ανάγκην θα σαρωθούν.

Διότι, τώρα, ο Θεός θα δημιουργήσει νέα γενιά, οπότε δε θα υπάρχει προζύμι διαστροφής. Και, γι’ αυτό, τώρα θα δείτε αυτήν την παγκόσμιο σύρραξη που θα γίνει, εντός ολίγου, και να μην τρομάξετε. Να είστε έτοιμοι.

Θα γίνουν αυτά.

Εγώ δεν παρακολουθώ ραδιόφωνα και εφημερίδες, να μου πουν οι ψεύτες την αλήθεια. Αυτοί θα πουν αλήθεια; Τι έγινε και τι θα γίνει; Αφού αυτοί είναι δημιουργοί…

ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ


Απόσπασμα από βιντεοσκοπημένη ομιλία του μακαρίου Γέροντος, διαθέσιμη στον ιστοχώρο www.vatopedi.gr

Έρχεται ο λογισμός και σου λέει: «Ε, καημένε, αφού κουράστηκες τώρα......





Έρχεται ο λογισμός και σου λέει: «Ε, καημένε, αφού κουράστηκες τώρα, βλέπεις ότι πονάνε τα πόδια σου, κουράστηκες, ε, που να πας τώρα; Δε πας να κάτσεις καλύτερα και να το αφήκεις και ας πάει κάποιος άλλος;».

Σηκώνεται ο μοναχός επάνω και λέει:

«Τι λες, βρε συ; Εγώ είμαι υποτακτικός! Που είναι οι Μάρτυρες, ρε; Που είναι τα εκατομμύρια των Μαρτύρων; Που είναι τα εκατομμύρια των σεσωσμένων;».


ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ

Ε, αυτή η εξομολογητική προσευχή πολύ μας βοηθάει.






Αμέσως, γυρίζουμε και Του λέμε:


«Βλέπεις, Κύριε μου; Αυτός είμαι... Δεν μπορώ μόνος μου... Πλησίασε! Βοήθησε! 


Τράβα με! Κράτα με! Δεν μπορώ τίποτε, Κύριε μου! Το είπες και μόνος σου, ότι χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν...».


Ε, αυτή η εξομολογητική προσευχή πολύ μας βοηθάει.



ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ

Θαύμα του Αγίου Γέροντα Παΐσιου σε μάτι που βγήκε.


Ο χρόνος της Εκκλησίας είναι ο Ενεστώτας. Τα πάντα γίνονται στο τώρα που μεταμορφώνεται σε πάντοτε κι αυτό με τη σειρά του εις τους αιώνας των αιώνων...





Προχθές βρέθηκα μ' έναν ιερομόναχο, έμπειρο κι ασπρισμένο. Πήγα κατά τις οκτώ το απόγευμα κι έφυγα στις δώδεκα μα αισθανόμουν ότι έκατσα μαζί του ελάχιστα. Οι άνθρωποι που 'χουν ζήσει στα μοναστήρια προκαλούν μιαν απίστευτη οικειότητα. Έτυχε να πάω κάποτε στο μοναστήρι των Αγ. Σεργίου και Βάκχου στη λιβανέζικη έρημο. Σ' ένα άλλο ταξίδι στο μοναστήρι του Αγ. Ιωάννη του Θεριστή στη Κάτω Ιταλία. Κάποιες φορές στο Άγιο Όρος, στην Αγίου Παύλου και στη Νέα Σκήτη. Το συναίσθημα κοινό.


Οι μοναχοί μοιάζουν μεταξύ τους. Δεν είναι ούτε το ρούχο, ούτε τα μούσια, ούτε τα μαλλιά. Έχει να κάνει σε σχέση με τον τρόπο και το βλέμμα. Όταν σε τρώει το άγχος, το βλέμμα σου δείχνει τρομαγμένο. Ας κοιτάξουμε τα πρόσωπα των άλλων στη στάση του λεωφορείου... Οι μοναχοί δεν έχουν μέριμνα γιατί μαθαίνουν να εμπιστεύονται. Κι αυτό λάμπει στα πρόσωπά τους. Η εμπιστοσύνη άλλωστε κρύβει μέσα της την πίστη:



Ξέρω έναν γέροντα που ζει με τους δυο υποτακτικούς του. Έχουνε ένα μποστάνι, κάτι λίγες ελιές που φροντίζουν και λίγες κότες για τ' αυγά. Τρώνε όσο ευλογεί ο Θεός. “Τι έδωσε σήμερα το μποστάνι; Αυτό θα φάμε”. Κι είναι όλοι ευτυχισμένοι. Ένας απ' αυτούς μάλιστα -που στον κόσμο όταν ήταν έμενε στα Εξάρχεια κι ήτανε μπασίστας σ' ένα συγκρότημα- κλείνει φέτος εικοσιπέντε χρόνια στο ράσο κι απ' τη κουρά του μέχρι σήμερα δεν έχει αγγίξει πορτοφόλι. Ευλόγησε ο Θεός; Έχουμε. Δεν ευλόγησε; Δεν έχουμε. Η απόλυτη ελευθερία του να μην εξαρτάσαι από κανέναν, να είσαι δηλαδή ελεύθερος στα πάντα.


Ακούς συχνά τους μοναχούς να μιλάνε για παλιότερους καλογήρους λες και μιλάνε για κάποιον άνθρωπο που ζει στο τώρα, μολονότι μπορεί να έχουν φύγει απ' τη ζωή πριν από εκατό χρόνια. Οι μοναχοί δεν έχουν αίσθηση του δικού μας χρόνου. 


Ο χρόνος της Εκκλησίας είναι ο Ενεστώτας. Τα πάντα γίνονται στο τώρα που μεταμορφώνεται σε πάντοτε κι αυτό με τη σειρά του εις τους αιώνας των αιώνων...


Πας στις Σκήτες του Αγ. Όρους και ο Άγιος του κάθε κελιού είναι σα να κατοικεί μαζί με τους πατέρες. Το να γιορτάζει, για παράδειγμα, ένα κελί είναι για όλη τη Σκήτη γιορτή. Ο Άγιος είναι παρών. Αν κάποιος δεν έχει βρεθεί σε μια τέτοια αγιορείτικη γιορτή, δύσκολα θα καταλάβει. Ο Άγιος είναι εκεί απ' το κρεμμυδόζουμο της κουζίνας ως τους στίχους του ψαλτηρίου κι απ' το σκούπισμα της αυλής ως το Δύναμις της Λειτουργίας.

Είναι καλό να συναντάμε τέτοιους ανθρώπους. Όχι κατ' ανάγκη για να πάμε να κλειστούμε στο μοναστήρι. Αλλά για να παίρνουμε δύναμη. Πας σ' ένα τέτοιο άνθρωπο, κάθεσαι λίγο και το αισθάνεσαι οι μπαταρίες να φορτίζουν. Υπάρχουνε κι εδώ στην Αθήνα μα και λίγο πιο έξω άνθρωποι πολύ πνευματικοί, μπορούμε λοιπόν να ωφεληθούμε.


ΙΑΣΩΝ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ.

Πολύ δύσκολο νά βρεῖ κανείς σήμερα ἀνθρώπους μέ ἁπλά "σώας τάς φρένας".





Πολύ δύσκολο νά βρεῖ κανείς σήμερα ἀνθρώπους μέ ἁπλά "σώας τάς φρένας". Ὄχι νά ψάχνεις γιά ἐξεζητημένα πρότυπα ἁγιότητος καί φωτοστέφανα. Ἁπλά πράγματα. Μιά στοιχειώδη ἠρεμία, ἕνα χαμόγελο, μιά διάθεση ἁπλή καί ἕναν καλό λογισμό. Γύρω μας συνέχεια ἄνθρωποι μέ καψυποψία, μέ λογισμούς ἀρνητικούς, μέ φόβους...Καλό κάνεις-ὑποπτεύονται πίσω ἀπό αὐτό...Ἄνθρωποι μέ φόβους, μέ ἀπωθημένα ποὺ δέν μποροῦν νά δώσουν ἁπλά τό χέρι καί νά χαροῦν τή ζωή. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι κάνουν δυστυχισμένους τούς γύρω τους. Σκορποῦν ἐντάσεις καί σκοτάδι. Εἶναι κρίμα καί γιαυτούς καί γιά τούς γύρω τους. Τόσο σπάνιο νά συναντήσει κανείς ἁπλή καί ἁγνή ψυχή δίπλα του.


Τόσο σπάνιο...Δέν ζητᾶμε σπουδαῖα χαρίσματα πιά. Δέν κυνηγᾶμε ἐξωγήινα πλάσματα. Ἁπλά, μιά στοιχειώδη ἀνθρωπιά. Ἀκόμα καί μέσα στήν ἐκκλησία δέν καταφέρνουμε νά γεμίσουμε χαρά καί ἁπλότητα.
Βλέπεις ἄνθρωπο καί φοβᾶσαι τώρα πιά. Τί θά μοῦ προκύψει;;
Τί θά παρουσιάσει;;
Τί θά πεῖ;;

Φοβοῦνται πιά οἱ ἄνθρωποι καί τούς συγγενεῖς τους. Ὁ ἄνδρας τή γυναίκα του. Τά παιδιά τούς γονεῖς. Ἡ σύζυγος τή θεία κλπ.

Ποῦ πᾶμε;; Ποῦ ὀφείλεται αὐτή ἡ κατάσταση;; Μήπως ξεχάσαμε τόν Θεό;; 

Μήπως ἀφήσαμε τήν προσευχή;;


Μήπως φύγαμε μακριά ἀπό τόν Θεό κι ἄς εἴμαστε κάθε μέρα μέσα στήν ἐκκλησία;;

Μοναστήρι Ἁγίας Τριάδος Ἀκράτας

ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ – ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΗΤΕΡΑ ΑΚΥΛΙΝΑ ΤΗΣ Ι Μ ΣΕΪΔΑΝΑΓΙΑΣ


Fr. Roman: "Stop the noise. Be quiet and listen"




Fr. Roman:

"So we have to make this experience to enter in ourselves, to discover God within ourselves.
How? Well, how to say it to you, it's hard in America because, here, you know, the young people want to live in noise. They make a lot of noise because they don't feel good if it is not too much noise around.

It's like an escape, this so called 'music', I don't know if it is music or not, it is some noise. But they like it because they are afraid to stay by themselves, to be quiet one hour in one place and don't say anything, stay there because God wants to talk to you. They are afraid to make these experiences and they say, “let's make noise…”

Like a little girl in the camp, we have a religious education camp, I always mention that there was a little girl there, teenage, not so little, and she had two transistor radios, one here and one here because there were two programs, I don't know, with the earphones, both of them full blast and she was walking through the camp and somebody told her to shut them off and she said, “Father, if I shut them off I’m getting crazy”.

Imagine what a dramatic situation, not to be able to be just you and Jesus Christ. If you don't have anything to say to Him, He has something to say to you.

First of all we have to be at least one or two hours by ourselves there. Not only in prayer to say something, to ask, “give me that, give me that God”. No, this is not the prayer. The prayer is to have that feeling that God is within you. That is the definition of prayer. It's not as much as you read, it is not much as many songs you say, prayer is when you feel that God is within you.

We are a mystery, we don't know who we are. David said, “What is man that Thou art mindful of him, and the son of man that Thou dost visit him? For Thou hast made him a little lower than the angels, and hast crowned him with glory and honor.” [Ps 8:4-5]

What is the man? We don't know, we don't know why God needed to create me or you and me. Because God is fullness, but He wanted to have somebody to talk with.

We don't understand, God wants to talk with us all the time. But we don't pay any attention to Him."

ΤΟ ΚΆΠΝΙΣΜΑ....

Ευλογημενε του Θεού εξήντα χρόνια καπνιζω λιβανι τον Χριστό κι ήρθες τώρα νά καπνίσεις λιβανι τον διάβολο. (Το είπε το 1983 σε συγγενικο του πρόσωπο πού τον επισκέφτηκε στο Άγιον Όρος, την στιγμή που άναψε τσιγάρο να καπνίσει) 

ΚΟΣΜΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ.  ΚΥΠΡΙΑΚΟΝ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ. 

ΤΑ ΠΑΙΔΊ ΕΊΝΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ.

Μου 'πε χθες ένας συνταξιούχος δάσκαλος και παπάς: “τα παιδιά είναι σαν την Αγ. Τράπεζα. Τα σέβεσαι και τα προσέχεις γιατί είναι άγια και πανάγια. Βέβαια, η Αγ. Τράπεζα δε μπορεί να γίνει λιγότερο αγία. Τα παιδιά όμως -με τον καιρό- μπορεί. Αν τα παιδιά μια μέρα χάσουν την αγιότητά τους, πρώτος ο δάσκαλός τους θα φταίει και στον Θεό θα δώσει λόγο".

Πατήρ Ιασων. 

Το προσκυνητάρι στην Μανδρα Αττικής.

Προσέξτε το μικρό προσκυνητάρι δίπλα στο δέντρο. Το νερό παρέσερνε τα πάντα, αυτοκίνητα, περίπτερα, ψυγεία και ότι άλλο βρισκόταν μπροστά του. Ακόμα και ένα σπίτι δίπλα δεν άντεξε και έπεσε στο νερό. Εκείνο όμως δεν κουνήθηκε καθόλου παρά τον τεράστιο όγκο και την φοβερή ορμή του νερού.

Κυριακή Θ' Λουκά (παραβολή του άφρονα πλουσίου)







“Γιατί ο π. Γεράσιμος με ξέχασε;” Ήρθε το παράπονο από τον άλλο κόσμο.



“Γιατί ο π. Γεράσιμος με ξέχασε;” Ήρθε το παράπονο από τον άλλο κόσμο.
Ζωντανεύουν μνήμες γεγονότων με τον π. Γεράσιμο τώρα που άρχισε το σαραντάρι.
“Ξέρετε, από την γειτονιά μου, από εκεί στον Αρχάγγελο αρχίζω και μνημονεύω τους κεκοιμημένους και μετά προχωρώ δρόμο δρόμο, σπίτι σπίτι. Τους θυμάμαι έναν έναν και τους διαβάζω”.
Πράγματι ο π. Γεράσιμος πήγαινε ώρες πριν αρχίσει η Θεία Λειτουργία και διάβαζε ονόματα στο Ιερό της Ρακαντζή.
“Αυτό που θα ακούσετε δείχνει ότι οι ψυχές λαμβάνουν ωφέλεια από αυτή την προσευχή υπέρ αναπαύσεώς τους και κάποιες φορές δεχόμαστε την ανταπόκρισή τους ... Εδώ είχα παράπονο από μια ψυχή που παρέλειψα να μνημονεύσω. Χθες βράδυ με πλησίασε η κυρά Κ. και μου είπε ότι μου έχει μήνυμα από τον άλλο κόσμο.
-- Ήρθε πολύ ζωντανά στον ύπνο μου η μακαρισμένη η Τ. και μου είπε:
“Γιατί ο παπά Γεράσιμος με ξέχασε”;
Μου παράγγειλε να έρθω να σε βρω και να σε ρωτήσω γιατί την ξέχασες; Την αδελφή της, είπε, την μνημονεύεις και αυτή την ξέχασες.
-- Έχει απόλυτο δίκιο. Πραγματικά την ξέχασα. Από τότε που παντρεύτηκε έφυγε από την γειτονιά μου και ίσως γι αυτό δεν την θυμήθηκα.
Ακούγαμε έκπληκτοι έναν άνθρωπο καθόλου έκπληκτο, αλλά μόνο στενοχωρημένο που ξέχασε να μνημονεύσει μια ψυχή και την έκανε να έχει παράπονο. Σε τέτοια ατμόσφαιρα ζούσαμε τέτοιες μέρες.

..........