Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Μόλις κυκλοφόρησε το πολυαναμενόμενο βιβλίο για τον Άγιο Παΐσιο από την Ι.Μ. Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Σουρωτής


"СХИМОНАХ АНТОНИЙ ЗОГРАФСКИ".Блаженни отче Антоние, моли Бога за нас"








Блаженни отче Антоние, моли Бога за нас"
Спомени за живота на о.Антоний Зографски,
разказани от негови приятели, състуденти и роднини.
Обръщаме се с молба, ако някой е познавал лично о.Антоний и иска да разкаже спомени и случки с него, моля, нека пише на s_ma101@abv.bg.
Благодарим сърдечно!
Филмчето е направено с благословението на йеросхимонах Кирил ( о.Козма) и Зографските братя.



http://www.pravoslavie.ru/news/81738.htm

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΓΑΝΩΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ.


ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΑΣΚΗΤΗ ΠΕΤΡΩΝΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ALAIN DYREL.







Μετά τη μεγαλειώδη και φοβερή Μεγάλη Εβδομάδα ήρθε ή λαμπρή και παραδείσια Διακαινήσιμος. ’Ένιωθα ότι ή ώρα της αναχώρησης έφθανε. Ό Μάρκ, από την πλευρά του. ήθελε να επιστρέφει στη Γαλλία. Δεν ήθελα όμως να φύγω από τον ’Άθωνα χωρίς να ξαναδώ μια φορά τον πατέρα Πετρώνιο. Πήγα με το πλοίο μέχρι τη Ρουμανική Σκήτη, όπου οι μοναχοί προσφέρθηκαν να με φιλοξενήσουν μερικές μέρες. Στον τόπο εκείνο έβρισκα ένα άσυλο ειρήνης και μπορούσα να γευτώ τέτοια ηρεμία πού σπάνια είχα γνωρίσει προηγουμένως. Αυτές τις έσχατες στιγμές αγιορείτικης γαλήνης, τις μοιράστηκα με τον Πετρ

ώνιο, αυτό τον άνθρωπο του οποίου ή σοφία και ή πνευματικότητα τον κατέτασσαν στον κόσμο των αγγέλων.
Κάναμε μαζί μακρές πεζοπορίες στο μονοπάτι πού πηγαίνει απ’ την πλευρά της Μεγάλης Λαύρας, απ’ όπου αποκαλύπτεται μαγευτική ή ομορφιά της Χαλκιδικής. Λένε ότι ή περιοχή αυτή είναι μια μικρογραφία της Ελλάδας, λόγω της μορφολογίας των ακτών, πού παράξενα κομμένες, αλλού υψώνονται σαν φράχτες, άλλου καταλήγουν σε ακρωτήρια. Οι διακριτοί ορεινοί όγκοι υψώνονται καταμεσής των χαμηλών επιπέδων σαν νησίδες στα νερά αρχιπελάγους.


 Ή Χαλκιδική προχωρεί μέσα στη θάλασσα σαν ένα γιγάντιο ανοιχτό χέρι, τεντωμένο πάνω στα νερά, και καταλήγει σε τρία ακρωτήρια πού χωρίζονται από τούς βαθείς κόλπους της Κασσάνδρας και τού Αγίου Όρους. Σ’ αυτό το τεντωμένο δάχτυλο, πού δείχνει προς την Ανατολή βαδίζαμε μαζί με τον Πετρώνιο, περιτριγυρισμένοι από αδιαπέραστα δάση γεμάτα δάφνες, βελανιδιές, κουμαριές, πεύκα και καστανιές, πάνω σ’ ένα κακοτράχαλο μονοπάτι πού όμως μάς πρόσφερε μεγαλόπρεπη θέα στη θάλασσα «με τα διαμάντια τού ήλιου», όπως λέει ένας Γάλλος ποιητής.


— Τον παλιό καιρό, αναφώνησε ό Πετρώνιος, οι άνθρωποι ήξεραν λίγα πράγματα, αλλά έκαναν πολλά. Σήμερα ξέρουν πολλά, αλλά δεν κάνουν και τίποτε σπουδαίο! Ό Χριστός είπε: «Ό γάρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου έλαφρόν έστιν» (Κατά Ματθαίον, κεφ, ια', 30) και εμείς, αντί να φέρουμε το ζυγό τού Χριστού, προτιμούμε να κουβαλάμε το ζυγό τού διαβόλου πού όμως είναι πολύ βαρύς. Ό ρόλος της εκκλησίας είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο στη σωτηρία, αλλά, δυστυχώς, ό κόσμος δεν ακούει. 

Οι ίδιοι οι χριστιανοί αλληλοσκοτώνονται. Να, αυτή τη στιγμή στη Γιουγκοσλαβία  γίνεται κάτι πού ό Θεός δεν το θέλει. Ή Θεοτόκος εμφανίστηκε σε παιδιά στη Βοσνία και τούς 
είπε: «Πείτε στον κόσμο να μετανοήσει και να προσεύχεται αδιαλείπτως, αλλιώς θα παρουσιαστούν μεγάλα προβλήματα». Και νάτα τα προβλήματα, ήρθαν! Αδιαλείπτως προσεύχεσθε. Ό Θεός δε θέλει οι άνθρωποι να μάχονται μεταξύ τους, αυτό είναι δουλειά του διαβόλου.

     Κατά τη γνώμη σας, πάτερ Πετρώνιε, τί είναι προτιμότερο για μένα, να μείνω στο Άγιο ’Όρος ή να πάω στη Γαλλία;

     Είναι πολύ δύσκολο να ζήσει ένας ξένος στο Άγιο Όρος, μου απάντησε εκείνος. Θα είστε καλύτερα στη Γαλλία, όπου υπάρχουν ήδη ορθόδοξες κοινότητες. Παρά τα όσα λέγονται, γίνονται σπουδαία πράγματα στη Δύση, σε πνευματικό επίπεδο.

     Γιατί οι άνθρωποι σήμερα στρέφονται στο βουδισμό ή σε σέκτες και όχι στο χριστιανισμό; ρώτησα.


     Λόγω του μεγάλου πνευματικού κενού για το όποιο κύριος υπεύθυνος είναι ό ρωμαιοκαθολικισμός. Υπό την επίδραση του αύγουστίνειου πεσιμισμού, παραμόρφωσε το μήνυμα του Ευαγγελίου με την έννοια ενός απρόσωπου ήθικισμού και ενός ξηρού διανοητισμού. Ό καθολικισμός έχασε τις έννοιες της άσκησης και της ευθύνης έναντι της σωτηρίας. Δεν είναι μόνο ή ψυχή πού πρέπει να σωθεί αλλά ό άνθρωπος ολόκληρος, σώμα και ψυχή. Εξάλλου, ό Θεός δεν μπορεί να σώσει τον άνθρωπο ενάντια στη θέλησή του. Δεν αρκεί μόνο να σκέπτεσαι το Ευαγγέλιο, πρέπει και να το εφαρμόζεις. Ή χριστιανική πίστη είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο. Ό άνθρωπος πρέπει να διαμορφωθεί κατ’ εικόνα και ομοίωση του Θεού, όπως ένας γλύπτης διαμορφώνει ένα κομμάτι μάρμαρο. Υπάρχει όμως μεγάλη λαχτάρα για το Θεό στη Δύση και μια κίνηση επιστροφής προς την ορθοδοξία. Ανακαλύπτουν την πνευματική σημασία των εικόνων, ανανεώνεται ή λειτουργική ζωή ορισμένων κοινοτήτων, γνωρίζουν την προσευχή τού Ιησού. Ή εικόνα έχει μεγάλη σημασία, αναπαριστά όχι μόνο τη Σάρκωση τού Χριστού αλλά και τη σάρκωση τού σχεδίου τού Θεού για τον άνθρωπο, δηλαδή την πραγμάτωση της σωτηρίας, διά των αγίων, πρότυπο των οποίων είναι ή Θεοτόκος.

     Ασφαλώς, είπα εγώ, αλλά στη Δόση βλέπουμε και μια αντίθετη κίνηση, δηλαδή τη μεγάλη έκκοσμίκευση.

     Φίλε μου καλέ, δε βλέπετε ότι και στις δυο περιπτώσεις αναγγέλλεται το λυκόφως των ειδώλων;

     Πώς να συνδράμουμε την εκκλησία;

     Κατά τη γνώμη μου, το μεγαλύτερο έργο πού μπορεί κανείς να κάνει για την εκκλησία είναι να βιώνει τη ζωή τού Ευαγγελίου.
Βλέποντας την αμηχανία μου. ό Πετρώνιος μού εξήγησε ότι κατά τη γνώμη του αυτό δε σημαίνει τίποτε άλλο παρά τη μοναστική ζωή.

     Αλλά, πρόσθεσε, αυτή δεν είναι μια οδός μόνο για τούς εκλεκτούς, ό δρόμος στην ουσία είναι ένας.

     Μα δεν μπορούν να γίνουν όλοι μοναχοί! αγανάκτησα εγώ.

     Αυτός ό μοναδικός δρόμος πρέπει να προσαρμόζεται στις δυνατότητες τού καθενός, αλλά, όπως υπάρχει ποικιλία χαρισμάτων έντός τού ίδιου πνεύματος, υπάρχει και ποικιλία τρόπων ζωής έντός της μιας και μοναδικής μοναστικής πνευματικότητας, πού δεν είναι τίποτε άλλο παρά ή ζωή εν Άγίω Πνεύματι.

-— Και ή άσκηση; Πιστεύετε ότι πρέπει να εφαρμόζεται απ’ όλους;

Υπήρχε στην Κωνσταντινούπολη ένας στυλίτης πού έζησε επί σαράντα χρόνια στην κορυφή ενός στύλου, χωρίς ποτέ να ξαπλώσει, και για τροφή έπαιρνε λίγο ψωμί και λίγο νερό. Έ λοιπόν, το φαντάζεστε ότι ό άνθρωπος αυτός έζησε πάνω από εκατό χρόνια;
     Τί αποδεικνύει αυτό;
     Αυτό δείχνει ότι ή άσκηση κάνει καλό στην υγεία, είπε ό Πετρώνιος γελώντας. Ή σύγχρονη ιατρική γελιέται, όταν θέλει να παρουσιάσει τον άνθρωπο ως σωματική μόνο υπόσταση. Ό άνθρωπος είναι ένα πλάσμα πνευματικό πού ζει κυρίως από τη Θεία Χάρη. Ή άσκηση φανερώνει την αληθινή φύση τού ανθρώπου. Και αυτή ακριβώς ή συγκεκριμένη μεταμόρφωση ολοκλήρου τού ανθρωπίνου προσώπου, σώματος και ψυχής, είναι ή αληθινή ευαγγελική ζωή.

     Αναφερθήκατε πριν από λίγο στα λόγια τού Χριστού: «Ό γάρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίο μου έλαφρόν εστίν». Ότι ήταν ελαφρό το φορτίο για Εκείνον, τον Υιό τού Θεού, μπορώ να το καταλάβω, αλλά πώς να το πω ελαφρό για μένα;

     Ένας ζυγός, αποκρίθηκε ό Πετρώνιος, αποτελείται από δύο στοιχεία και γενικά σύρεται από δύο ζώα. Όταν ό Χριστός μάς καλεί να σηκώσουμε το ζυγό του και λέει ότι είναι ελαφρός, αυτό σημαίνει ότι καλούμαστε να τον σηκώσουμε μαζί μ’ Εκείνον. Κι έτσι, επειδή παίρνει επάνω Του όλα τα βάρη τού φορτίου, ό ζυγός γίνεται ελαφρός.

     Συγχωρέστε με πού ξαναγυρίζω, πολύ εγωιστικά, στο δικό μου πρόβλημα, αλλά πιστεύετε ότι πρέπει να μείνω στο Όρος ή να γυρίσω στη Γαλλία, κοντά στον πατέρα Πλακίδα;

— Πιστεύω ότι κοντά στον πατέρα Πλακίδα θα ήταν το καλύτερο. Το μοναστήρι δεν είναι μεγάλο, νομίζω ότι έχει ησυχία και επιπλέον ό πατήρ Πλακίδας είναι ένας καλός πνευματικός πατέρας. Μπορείτε να έχετε μαζί του στενή πνευματική σχέση και οικειότητα.


Επιστρέψαμε στη Ρουμανική Σκήτη για τον εσπερινό. Ακολούθησε το γεύμα και, αμέσως μετά, το απόδειπνο. Μέσα στη σιγή της νύχτας επέστρεψα στο δωμάτιο πού οι Ρουμάνοι πατέρες μου είχαν ετοιμάσει είχε θέα στη θάλασσα. Κάθισα για ώρα να βλέπω το φως της σελήνης να ασημώνει τη σκοτεινή επιφάνεια του νερού. Αυτή τη Μεσόγειο πόσο την αγαπούσα! Είχα ήδη από την επίσκεψη μου στην Αλεξάνδρεια νιώσει αυτό το παράξενο αίσθημα εγγύτητας. Συνδετικό στοιχείο μεταξύ Ευρώπης και Αφρικής, Ανατολής και Δύσης, ή θάλασσα αυτή ένωνε τις πιο μακρινές ακτές, τις έκανε κοντινές, γειτονικές, όμορες. Λατίνοι, Άραβες, Έλληνες, Εβραίοι, Τούρκοι μοιράζονταν από πολύ παλιά το αλμυρό αυτό σκαλοπάτι, προμηθευτή ψαριών και εμπορευμάτων, γλωσσών και λαών. Σίγουρα, οι Σταυροφόροι την είχαν οργώσει από Δύση σ’ Ανατολή, αλλά ή ιατρική και τα μαθηματικά είχαν ακολουθήσει την αντίστροφη πορεία, για να μεταφέρουν πολιτισμό στους βαρβάρους της Δύσης.


Αποκοιμήθηκα τελικά, αλλά στο μυαλό μου είχαν εντυπωθεί τα λόγια του Πετρώνιου. Εκείνη τη νύχτα ονειρεύτηκα κάτι παράξενο. Ό Ρουμάνος στάρετς μου εμφανίστηκε, πιο φωτεινός από κάθε άλλη φορά, κι έβαλε μέσα στην καρδιά μου την αδιάλειπτη προσευχή. Με το ξύπνημα, ή προσευχή τού Ιησού ήταν στα χείλη μου...


ALAIN  DUREL. Η ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΤΕΡΜΟΝ

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.



ΙΕΡΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΤΤΙΚΗΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ . ΜΕΤΟΧΙΟΝ ΜΟΝΗΣ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ.









O παπα Στρατής μαζί τους εθελοντές της "Αγκαλιάς" προσφέρουν στους εκατοντάδες μετανάστες και ιδιαίτερα στις εγγύους και στα παιδιά τις πρώτες βασικές ανάγκες επιβίωσης στην Μυτιλήνη.






Ο πατέρας Ευστράτιος Δήμου - "Παπά Στρατής" - η ψυχή της "Αγκαλιάς" έχασε τη μάχη ... δεν μένει πια εδώ... αφήνει όμως σημαντική παρακαταθήκη.

Έφυγε σε ηλικία 57 ετών

Ήταν ο φύλακας άγγελος των κατατρεγμένων εδώ και χρόνια, ανεξαιρέτως χρώματος , φυλής, θρησκείας, έτρεχε ακατάπαυστα σε όλη τη Μυτιλήνη, για να βρει τους πρόσφυγες που έφθαναν στα παράλια και να του προσφέρεις , ενα κρεβάτι, στεγνά ρούχα και φαγητό. Στην αρχή μόνο του, στη συνεχεία, η αυταπάρνηση τους και ο ιδεώδης αγώνας του κινητοποίησε και άλλους και όλοι μαζί, έφτιαξαν μια πρότυπη μη κυβερνητική οργάνωση την« ΑΓΚΑΛΙΑ» .

Ό ίδιος η ψυχή της Μη κυβερνητικής οργάνωσης, όργωνε την Ελλάδα και το εξωτερικό προκειμένου να καταφέρει να συγκεντρώσει τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης για τους μετανάστες.

Στις 25 Αυγούστου ο παπα Στρατής έγραφε:

"Αγαπητοί φίλοι και φίλες,σήμερα φεύγω στο νοσοκομείο για το καινούργιο πρόβλημα καρκίνου που μου βρήκαν. Παρακαλώ πολύ για μια προσευχή και πιστεύω ότι γρήγορα θα γυρίσω δυνατός κοντά σας.Σας ευχαριστώ όλους και ιδιαίτερα τους ενορίτες μου για την αγάπη και την συμπαράσταση που μου δείχνουν. Επίσης,θέλω να σας πω ότι οι άνθρωποι του κόσμου,οι άνθρωποι του πολέμου,τα παιδιά που αναζητούν την ελπίδα είναι αδέρφια μας και η Αγκαλιά θα συνεχίσει να βρίσκεται κοντά τους και να τους δίνει την ελπίδα για την επόμενη μέρα.Σας προτρέπω να αγωνίζεστε όσο μπορείτε καθημερινά,για την ειρήνη και την αγάπη.Μόνο έτσι λεγόμαστε άνθρωποι."

Τα λόγια του θα μας συντροφεύουν, το έργο του παράδειγμα προς μίμηση.

Ο πατέρας Ευστράτιος Δήμου - "Παπά Στρατής" - η ψυχή της "Αγκαλιάς" έχασε τη μάχη ... δεν μένει πια εδώ... αφήνει όμως σημαντική παρακαταθήκη. Έφυγε σε ηλικία 57 ετών Ήταν ο φύλακας άγγελος των κατατρεγμένων εδώ και χρόνια, ανεξαιρέτως χρώματος , φυλής, θρησκείας, έτρεχε ακατάπαυστα σε όλη τη Μυτιλήνη, για να βρει τους πρόσφυγες που έφθαναν στα παράλια και να του προσφέρεις , ενα κρεβάτι, στεγνά ρούχα και φαγητό. Στην αρχή μόνο του, στη συνεχεία, η αυταπάρνηση τους και ο ιδεώδης αγώνας του κινητοποίησε και άλλους και όλοι μαζί, έφτιαξαν μια πρότυπη μη κυβερνητική οργάνωση την« ΑΓΚΑΛΙΑ» . Ό ίδιος η ψυχή της Μη κυβερνητικής οργάνωσης, όργωνε την Ελλάδα και το εξωτερικό προκειμένου να καταφέρει να συγκεντρώσει τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης για τους μετανάστες. Στις 25 Αυγούστου ο παπα Στρατής έγραφε: "Αγαπητοί φίλοι και φίλες,σήμερα φεύγω στο νοσοκομείο για το καινούργιο πρόβλημα καρκίνου που μου βρήκαν. Παρακαλώ πολύ για μια προσευχή και πιστεύω ότι γρήγορα θα γυρίσω δυνατός κοντά σας.Σας ευχαριστώ όλους και ιδιαίτερα τους ενορίτες μου για την αγάπη και την συμπαράσταση που μου δείχνουν. Επίσης,θέλω να σας πω ότι οι άνθρωποι του κόσμου,οι άνθρωποι του πολέμου,τα παιδιά που αναζητούν την ελπίδα είναι αδέρφια μας και η Αγκαλιά θα συνεχίσει να βρίσκεται κοντά τους και να τους δίνει την ελπίδα για την επόμενη μέρα.Σας προτρέπω να αγωνίζεστε όσο μπορείτε καθημερινά,για την ειρήνη και την αγάπη.Μόνο έτσι λεγόμαστε άνθρωποι." Τα λόγια του θα μας συντροφεύουν, το έργο του παράδειγμα προς μίμηση.

ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΣΤΑ ΚΑΡΟΥΛΙΑ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

Ο ΠΙΣΤΟΣ ΖΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ. ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΡΕΣΤΙΑΝΚΙΝ ΜΟΝΗ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ (ΠΣΚΩΦ)


ALAIN DUREL. Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ.






Πριν αναχωρήσω, πήγα στη Μονή Ιβήρων να χαιρετήσω εκείνον πού πρώτος με είχε υποδεχτεί στο 'Άγιο Όρος. Καθισμένος στο αρχονταρίκι, πού εκείνη την πολύ πρωινή ώρα ήταν έρημο, κι ενώ ό ήλιος είχε μόλις ανατείλει, εξήγησα στον γίγαντα Κρητικό το νόημα της απόφασής μου. Με άκουγε με προσοχή, ακίνητος, μέχρι τη στιγμή πού μία μου λέξη τον έκανε να τιναχτεί:


     Δεν έχω ρίζες εδώ, είπα. Είμαι ξένος.
Ό Βασίλειος ξαφνικά σηκώθηκε και βγήκε χωρίς να πει λέξη. Περίμενα μερικά λεπτά ανήσυχος, φοβούμενος ότι δε θα ξαναρχόταν. Αλλά ξαναγύρισε με ένα μικρό πακέτο και ένα βιβλιαράκι της Μεγάλης Εβδομάδας. Το ξεφύλλισε γρήγορα και βρήκε μια σελίδα πού την είχε σημαδέψει με σελιδοδείκτη. Ύστερα γύρισε το βιβλίο προς το μέρος μου:


     Έχεις προσέξει πώς ονομάζει τον Ιησού ό Ιωσήφ ό από Άριμαθαίας; Ζητά από τον Πιλάτο να τού δώσει το σώμα εκείνου τού ξένου! Δεν είσαι λοιπόν ό μόνος ξένος, φίλε μου! Και ό Χριστός ήταν ξένος σ’ αυτή τη γη, ένας περιπλανώμενος Ιουδαίος! Όπου και να πάς, πάντα θα συναντάς αυτόν τον ξένο στους δρόμους σου, σαν ζητιάνο
της αγάπης. Κι επειδή ξέρεις και θέλεις να γράφεις, δέξου αυτό το μικρό δώρο.
Ό Βασίλειος μου έδωσε το πακετάκι. Το άνοιξα αμέσως ήταν ένα ωραίο τετράδιο με λευκές σελίδες κι ένα στυλό με πέννα.


     Δεν έχεις παρά να το γεμίσεις. Πορεύου εν ειρήνη.
Επιστρέφοντας στη Σταυρονικήτα, ανάγγειλα στον πατέρα Τύχωνα την απόφαση μου να φύγω από τον ’Άθωνα.
     ’Αν επιστρέφεις στη Γαλλία, μείνε στην πνευματική καθοδήγηση του πατρός Πλακίδα, με συμβούλεψε εκείνος.



Πήρα την άδεια να χρησιμοποιήσω το τηλέφωνο της μονής, το όποιο φύλαγε ως κόρην οφθαλμού ό οικονόμος της μονής, μια σπάνια συσκευή ή οποία φαινόταν τόσο πολύ μυστηριώδης πού ή νεωτερικότητά της, σε απόλυτη διάσταση με τον αρχαϊσμό του Άθωνα, δεν είχε πια κανένα νόημα. Αυτό το τηλέφωνο μου φάνηκε τόσο παράξενο όσο αν μου έλεγαν να μιλήσω σ’ ένα κοχύλι ή να διαβάσω μια κρυστάλλινη σφαίρα. Ήταν το παλιό μοντέλο με το καντράν πού γυρίζει. Δεν το είχα ξαναδεί. Κάπως έτσι πρέπει να ένιωσαν οι Ινδιάνοι του Αμαζόνιου όταν είδαν για πρώτη φορά ένα ρολόι χειρός. Σχημάτισα το νούμερο στο μαγικό αυτό αντικείμενο. Ή αγωνία μου κορυφώθηκε καθώς άκουγα τον ήχο της κλήσης και ήξερα ότι σε λίγο θα ακουστεί μια μακρινή φωνή, λες από άλλον κόσμο. Το σήκωσε ό πατήρ Πλακίδας. Ή φωνή του μου φάνηκε τόσο οικεία λες και βρισκόταν στο διπλανό δωμάτιο. Επέμεινα στον αδιαπραγμάτευτο χαρακτήρα της απόφασης μου. Εκείνος με ενθάρρυνε να παραμείνω στο Όρος, αλλά μπροστά στην επιμονή μου, μου πρότεινε να γραφτώ στο
Ινστιτούτο Ορθόδοξης Θεολογίας του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι.


Λίγο πριν αναχωρήσω, συνάντησα στη Μονή Σταυρονικήτα ένα παράξενο πρόσωπο. Είχα πάει να αποχαιρετήσω τον παπά-Ισαάκ, και έμεινα λίγο παραπάνω στο ερημητήριό του. Επέστρεψα μετά το δείπνο και έτρωγα εκείνο το βράδυ τη σούπα μου μόνος μέσα στην τραπεζαρία, όταν μπήκε μέσα ένας ψηλός ξερακιανός καλόγερος με αποστεωμένο πρόσωπο. Το ράσο του ήταν ξεσκισμένο, τα μακριά του μαλλιά έφταναν μέχρι τούς ώμους του. Ό άρχοντάρης έβαλε τον περιπλανώμενο μοναχό με τη δασιά γενειάδα και τα φλογερά μάτια να κάτσει στο τραπέζι ακριβώς απέναντι μου. Ήταν κάτι σαν ουράνιος άστεγος, ένας πλάνης πού περιπλανιόταν από μοναστήρι σε μοναστήρι και ζητούσε λίγο φαγητό, προφητεύοντας ή και βρίζοντας αυτούς πού συναντούσε, ανάλογα τη στιγμή. Μού έκανε μεγάλη εντύπωση ή υποδοχή πού επιφύλαξαν σ’ ένα μοναχό με συμπεριφορά τουλάχιστον παράδοξη. Αυτόν στον κόσμο, χωρίς καμιά αμφιβολία, θα τον είχαν κλείσει μέσα, εδώ τον θεωρούσαν άγιο.



Τότε δε γνώριζα τίποτε γι’ αυτή την τόσο ιδιαίτερη μορφή αγιότητας, ίσως την ανώτερη μέσα στην ορθόδοξη πνευματικότητα, την «διά Χριστόν σαλότητα». Κατ’ αρχήν πρόκειται για «στημένη» τρέλα, πού προστατεύει τον άγιο, τού χρησιμεύει ως κελί και ως μοναξιά καταμεσής των ανθρώπων. 


Πολλοί εκπλήσσονται με μια τέτοια συμπεριφορά. Μπορούμε βέβαια να θυμίσουμε στους κατά κόσμον «σοφούς» το λόγο του Αποστόλου Παύλου: «Ημείς μωροί διά Χριστόν» (:Επιστολή Προς Κορινθίους Α', κεφ. δ', 10). Εκείνος πού, για την αγάπη του Χριστού, περνά για τρελός στα μάτια των ανθρώπων, είναι ανώτερος από τούς σοφούς και συνετούς του αιώνος τούτου. Ή τρέλα αυτή εμφανίζεται στην πνευματική ζωή ως ακραία μορφή του πνεύματος παιδικότητας. Ένας από τούς καρπούς αυτής της φοβερής άσκησης είναι ή ελευθερία του λόγου. Ό διά Χριστόν σαλός ως αποστολή του έχει να καταγγέλλει την τρέλα του κόσμου, με κίνδυνο της ίδιας του της ζωής. Έτσι, στη Ρωσία του 14ου αιώνα, ό διά Χριστόν σαλός Νικόλας σταμάτησε τον Ιβάν τον Τρομερό, πού επρόκειτο να αιματοκυλίσει την πόλη Πσκώφ.


 Τον προσκάλεσε στο σπίτι του και του πρόσφερε κρέας ωμό πού ήταν γεμάτο αίμα. Ό Τσάρος παρατήρησε ότι ήταν Σαρακοστή και δεν μπορούσε να γευτεί κρέας. Ό διά Χριστόν σαλός του απάντησε: «Το αίμα των χριστιανών δε σε πειράζει;» Ό τρομερός Ιβάν ματαίωσε τη σφαγή.
Ρουφώντας τη σούπα μου, ένιωθα την ακατανίκητη επιθυμία να σηκώσω τα μάτια μου προς τη μεριά του συνδαιτυμόνα μου. Από τη στιγμή που το βλέμμα μου δια-σταυρώθηκε με το δικό του, είδα τα μάτια του να βγάζουν φωτιές, θαμπώθηκα. Ξανάβαλα τη μύτη μου στο πιάτο μου, σαν δαρμένος σκύλος πού χώνει το μουσούδι στη γαβάθα του. Ασφαλώς το πιο συνετό εκ μέρους μου ήταν να φάω φρόνιμα φρόνιμα. Δεν επρόκειτο όμως να ξεφύγω από τέτοιο απροσδόκητο συναπάντημα. Ό άνθρωπος μασούσε ένα πιάτο μαύρες ελιές και έφτυνε τα κουκούτσια στο πιάτο μου. Προσπάθησα για μείνω απαθής, αλλά μετά δεν άντεξα:

     Πάτερ, είπα, πετάτε τα κουκούτσια στο πιάτο με τη σούπα μου. Έχετε τρελαθεί τελείως;
Ό μοναχός πού ονομαζόταν Πορφύριος είχε, καταπώς έλεγαν, πολλά χαρίσματα, κυρίως όμως μπορούσε να δια-βάζει μέσα στην καρδιά. Με κοίταξε παρατεταμένα μες στα μάτια με μυστηριώδες ύφος, φωτεινό και συγχρόνως γεμάτο συμπάθεια, και μετά μου είπε αυτά τα απλά λόγια πού με συγκλόνισαν:

     Και ποιος δεν είναι κωμικός; Μόνο οι άγιοι δεν είναι κωμικοί! 


 ALAIN  DUREL. Η ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΤΕΡΜΟΝ

Η ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΠΑΡΟΙΜΙΩΝ ΠΑΤΗΡ ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΦΟΥΝΤΑΣ

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ 1


Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.


ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ.


Conferenza di N. Lygeros avente per titolo: "L’Apostolo Paolo e la gestione della crisi"