Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΣΤΗΝ ΤΑΪΒΑΝ





 Έχω πολύ καιρό να σας γράφω και ζητώ συγνώμη, αλλά, ίσως με δικαιολογήσετε, διαβάζοντας τη συνέχεια, διότι «εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μή φειδόμενοι του ποιμνίου» (Πράξ. 20,29).


Δυστυχώς, Ρώσοι Ορθόδοξοι πού τούς έστειλαν από τη Μόσχα στην Ταϊβάν να σπουδάσουν... ρωμαιοκαθολική θεολογία (!!!) στην Ιερατική Σχολή των Καθολικών, διέσπασαν την Εκκλησία, έκαναν “είσπήδηση” και τελικά προκάλεσαν τοπικό σχίσμα. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πώς ό “Ιερέας” τους, πρώην ιεροσπουδαστής στην ρωμαιοκαθολική Ιερατική Σχολή, εύεργετηθείς από τον Μητροπολίτη μας κ. Νεκτάριο, πού φρόντισε με απίστευτες προσπάθειες και προσωπικό κόστος να του εξασφαλίσει θέση, υποτροφία κ.τ.λ. στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης τα δύσκολα χρόνια της κατάρρευσης της Ελλάδος, εμφανίζεται μετά και φέρεται όπως ό Ιούδας, όπως και τον απεκάλεσα πρόσωπο προς πρόσωπο.


Ό Μητροπολίτης μας, περιμένοντας αρκετό καιρό μήπως μετανοήσει, τελικά κήρυξε επίσημα ότι δεν τον αναγνωρίζει πλέον ως μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Και αυτοί συνεχίζουν το διασπαστικό έργο τους.


Το τραγικό είναι ό σκανδαλισμός των Ταϊβανέζων και τα εμπόδια πού ανακύπτουν στην ιεραποστολική μας προσπάθεια. Θα σάς αναφέρω ένα πρόσφατο περιστατικό πού αντιμετώπισα. Κάποιος φοιτητής, από άλλη πόλη, μας έγραψε, ζητώντας να μάθει την αλήθεια, αφού διάβασε όλα τα σχετικά στην ιστοσελίδα μας. Πρότεινα να συναντηθούμε, αντί να μιλάμε μέσω του  ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, και να του εξηγήσω. Πράγματι, δέχτηκε και συναντηθήκαμε στον σταθμό του ύπερταχέος τρένου. 

Συγκινήθηκα πολύ, διότι ό φοιτητής ήρθε από μακριά με τρένο ψάχνοντας την αλήθεια. Μεταξύ άλλων τον ρώτησα, αν ξέρει την ιστορία της Ρωσικής Εκκλησίας, και μου απάντησε αρνητικά. Είχε μόνον ακούσει ότι αρχίζει από τον Απόστολο Ανδρέα! 


Έμεινα από έκπληξη, εγώ πού κατάγομαι από την Πάτρα, και συνειδητοποίησα ξαφνικά τη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας, πού γίνεται δυστυχώς από τούς Ρώσους κρατούντες εις βάρος της Ορθοδοξίας. Θυμήθηκα ως Αγιορείτης την απόπειρα κατάληψης του Αγίου Όρους από τούς Ρώσους περί το 1900 (βλ. Δημ. Γ. Τσάμης. Σύγχρονη ιστορία του Αγίου Όρους) και την επέμβαση της Παναγίας μας. Τα τεράστια ερειπωμένα κτίρια της Ί. Μονής Αγίου Παντελεήμονος είναι ό αδιάψευστος μάρτυς...τον προέτρεψα να ψάξει στο διαδίκτυο τις φωτογραφίες και τα δημοσιεύματα από τον εορτασμό των 1000 χρόνων της Ρωσικής Εκκλησίας. Του ζήτησα να ψάξει, γιατί το αλφάβητο των Ρώσων λέγεται κυριλλικό και ποιοί ήταν ό Κύριλλος και ό Μεθόδιος, πού έδωσαν τη γραφή στους Ρώσους... Έμεινε έκπληκτος και βαθύτατα λυπημένος και σκανδαλισμένος για τα ψεύδη και την προπαγάνδα.

"Όλα αυτά τα χρόνια πορευόμαστε με τη δική σας στήριξη και των ελάχιστων φίλων. Ή Ιεραποστολή μας στην Ταϊπέι ιδρύθηκε και λειτουργεί με τη βοήθεια σας. Για το λόγο αυτό μοιραζόμαστε μαζί σας τις πίκρες τις δοκιμασίες και τις αγωνίες μας και πονάμε για το σχίσμα της τοπικής Εκκλησίας μας.
«Τις ασθενεί. και ουκ ασθενώ; τις σκανδαλίζεται, και ουκ εγώ πυρούμαι;» (Β' Κορ. 11,29).

Παράλληλα, όμως, συνεχίζουμε τη δουλειά με ζήλο και έμπνευση. Ή ανάγκη να περάσει το μήνυμα της Ορθοδοξίας στο σύγχρονο Κινέζο μας έσπρωξε μετά από πολλή μελέτη στην τεχνολογία. Έδώ στην Ταϊβάν αλλά και σέ όλη την Ανατολική Ασία, οι άνθρωποι είναι κυριολεκτικά απορροφημένοι από την τεχνολογία, από τα έξυπνα κινητά και ταμπλέτες κλπ πού κατασκευάζονται εδώ. Κυριολεκτικά, ακόμα και τα ζευγαράκια, πού κάθονται στο ίδιο τραπέζι, δεν επικοινωνούν άμεσα αλλά μέσω μηνυμάτων στέλνουν ό ένας στον άλλον φωτογραφίες και βίντεο.

Έτσι, λοιπόν, σκεφτήκαμε και αρχίσαμε να παράγουμε μικρά βίντεο, όχι μεγαλύτερα των 20 λεπτών, με θεολογικούς διαλόγους, τούς οποίους στη συνέχεια αναρτούμε στο ιντερνέτ στο κανάλι μας www.youtube.com/asianorthodox. Οι διάλογοι μέχρι τώρα έχουν καλύψει τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας και συνεχίζονται, ώστε να γίνει μία πλήρης σειρά κατήχησης και παρουσίασης της πνευματικής ζωής της Εκκλησίας.


Παράλληλα, δημιουργήσαμε στο διαδίκτυο μία κοινότητα με πολλά μέλη, όπου ανταλλάσσουμε απόψεις, δεχόμεθα αιτήματα προσευχής και απαντάμε σέ ερωτήσεις. 

Είναι ένα δέσιμο, μία νέα σχέση. Το πιο συγκινητικό για μένα είναι ότι με αυτόν τον τρόπο βρίσκω άτομα, πού ενδιαφέρονται να παρακολουθήσουν τις κυριακάτικες θείες Λειτουργίες μέσω του διαδικτύου.


Από τον περασμένο Αύγουστο, επειδή κάποιοι Χριστιανοί μας αντιμετώπιζαν πρόβλημα υγείας, ζωής ή θανάτου, μου ζητούσαν να λειτουργώ καθημερινά. Άλλωστε δεν υπάρχει τίποτα ανώτερο από αυτό. Έτσι, μέχρι τώρα λειτουργώ κάθε μέρα. Ή χάρις του Θεού λειτουργεί και γίνονται θαύματα.


Τώρα στην Εκκλησία μας, εκτός από την Πελαγία, εργάζεται και ό Ιωάννης, πού βαπτίστηκε από μάς, κάνει μεταπτυχιακό στην κοινωνιολογία και μάς βοηθάει πολύ πρωτότυπα και αποτελεσματικά, να προσεγγίσουμε τούς Κινέζους, να
δούμε ποιές λέξεις κλειδιά προ-τιμούν, ποιά θέματα κ.τ.λ.
Παράλληλα, ή Πελαγία ετοιμάζει βιβλίο με βυζαντινές εικόνες από τη ζωή του Χριστού. 


Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στα κινεζικά και όσοι το είδαν τούς άρεσε πολύ. Είναι θαυμαστό πώς ή Πελαγία, πού όταν το 2002 πρωτομπήκε στην Εκκλησία μας και τρομαγμένη από τις εικόνες θέλησε να φύγει αμέσως, σήμερα είναι αγιογράφος. Όταν της είπα ότι ό διαπρεπής αγιογράφος και καθηγητής κ. Γιώργος Κόρδης την κάλεσε στην Ελλάδα να δουλέψει κοντά του για δύο μήνες, ή Πελαγία άρχισε να κλαίει. Τη ρώτησα γιατί κλαίεικαι μου απάντησε ότι βλέποντας τόσες εικόνες, παρακαλούσε το Θεό να την αξιώσει να βρεθεί σέ μία αληθινή Εκκλησία στην Ελλάδα, ελπίζοντας μόνο να πλένει κανένα πινέλο αγιογράφου και τώρα έβλεπε το όνειρό της να εκπληρώνεται. Στον κ. Κόρδη είμαι βαθύτατα ευγνώμων και ή Ιεραποστολή μας του χρωστά πολλά, διότι, χωρίς να γνωριζόμαστε προσωπικά, κατανόησε και προσέφερε τη διδασκαλία του, πού τόσο χρειαζόμαστε. Μακάρι και άλλοι να είχαν αυτήν την ευαισθησία και την αρχοντική Αγάπη για την Ιεραποστολή.


Θα προσπαθήσουμε να οργανώσουμε κάποια έκδοση εικόνων, παλιό όνειρο πού πάντα αποτύγχανε. Και ευγνωμονώ όλους όσους βοήθησαν τόσο πολύ και με προσωπικό κόστος δίδαξαν και διευκόλυναν την Πελαγία στην Ελλάδα, με την Αγάπη πού υπερκαλύπτει την γραφειοκρατία. Εύχομαι ό Θεός να τούς ανταποδώσει το καλό πού έκαναν στην Ιεραποστολή.


Είναι κρίμα να αγνοείται ή αγιογραφία στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Δεν είναι ότι δείχνουμε τις Αγίες εικόνες στους ανθρώπους, ώστε να ικανοποιήσουμε τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις τους ή ακόμα να τούς τραβήξουμε στην Εκκλησία. Αντίθετα, παρουσιάζουμε τούς ανθρώπους μπροστά στη χάρη του Θεού, πού ξεχύνεται από τις εικόνες, να τούς πληρώσει, να τούς φωτίσει και να τούς αλλοιώσει. Είναι σαν να βάζουμε κάποιον μπροστά από ένα ιατρικό μηχάνημα, όχι ακτινών X, αλλά των ακτινών της χάριτος του Θεού, πού τον διαπέρνα από την εικόνα. Ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι κάτι θα γίνει, τώρα ή αργότερα.


Θα προσπαθήσω παρά την αγωνία, τον αγώνα και την υγεία, πού δεν βοηθάει, “ ...μέ εργαλεία πού είναι σπασμένα.. ”, όπως λέει ό Κίπλινγκ, να σας στέλνω νέα πιο συχνά. Ακόμα μία φορά δεν βρίσκω λόγια να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου πού είσαστε κοντά μας σέ τόσο δύσκολους καιρούς. Αυτό κι αν είναι θαύμα! Και περιμένουμε, αν κάποιος έχει κάποια καλή ιδέα να μάς δώσει για την Ιεραποστολή.


Με ευγνωμοσύνη π. Ιωνάς

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ.

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΑΠΟ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΕΙ ΣΤΟΣ ΣΕΡΒΟ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΑΣΚΗΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟ ΒΙΤΚΟΒΙΤΣ (1920-1972)





Θαυμαστή διάσωση από φανατικούς Εβραίους


Γυρνώντας ό νεαρός Μπράνκο τα προσκυνήματα μέσα στην Αγίαν Πόλη, μάλλον κατά δαιμονική συνεργία, έχασε τον δρόμον και βρέθηκε μέσα στην Εβραϊκή συνοικία.
Άπειρος όπως ήταν αλλά και άθελά του προκλητικός με τα δάκρυά του και τα συχνά σταυροκοπήματα, προκάλεσε τον φθόνο μερικών φανατικών Ιουδαίων.


«Όπλον κατά τού διαβόλου τον σταυρόν σου ήμίν δέδωκας, φρίττει γάρ και τρέμει μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν» (καθ. όρθρου, πλ. δ')•
Φρίττει ό διάβολος όταν σημειώνουμε πάνω μας τον τύπον τού σταυρού, όμως φρίττουν και οργίζονται συγχρόνως και τα όργανά του, οι εχθροί της πίστεώς μας. Τον πλησιάζουν με τρόπον φιλικό μερικοί Εβραίοι και τον προτρέπουν να τούς άκολουθήση. Απονήρευτος όπως ήταν έκ φύσεως, ό Μπράνκο σκέφθηκε ότι κάτι το αξιοθέατο ήθελαν να τού δείξουν. Προχωρούν σέ μία αυλή, μπαίνουν σέ μία μεγάλη αίθουσα και αμέσως τότε την αμπαρώνουν γερά.


Στη μέση της αίθουσας εύρίσκετο ένα μεγάλο τραπέζι γεμάτο φονικά όργανα. Επίσης στο τραπέζι πάνω διέκρινε και στεγνά αίματα. Τότε οι καλοί εκείνοι «φίλοι» προστάζουν το νέο ν’ ανέβει πάνω στο τραπέζι- Εκείνη μόλις την στιγμήν σαν να ξύπνησε, ως από λήθαργο, και εννόησε τί επρόκειτο να γίνει. Ασφαλώς, επρόκειτο να τον κατακρεουργήσουν. Όμως, ώ των θαυμασίων σου Χριστέ Βασιλεύ και  της δυνάμεως τού Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού!. Μόλις εννοεί τον κίνδυνο προλαβαίνει να σταυροκοπηθεί και με όλη την ψυχή φωνάζει, «Χριστέ μου - Παναγία μου, τρέξε, χάνουμε».



Τί έγινε, νομίζετε; Εν ριπή οφθαλμού εξαφανίστηκε από προσώπου των δολοφόνων και χωρίς να καταλάβει βρέθηκε έξω από την πύλη τού Παναγίου Τάφου, εκεί μπροστά στην σχισμένη κολώνα, όπου κάποτε προς καταισχύνην και πάλιν των άλλων άσπονδων εχθρών της πίστεώς μας, των Αρμενίων, ανέβλυσε το Άγιο Φώς και άναψε τις λαμπάδες τού Πατριάρχου Σωφρονίου, όταν οι τελευταίοι έβγαλαν με σουλτανική διαταγή τον Πατριάρχη μας έξω από τον Πανάγιον Τάφον. Εκεί ακριβώς μπροστά, με την θεία δύναμη, εύρέθη και ό νεαρός Σέρβος για να διατράνωση άλλη μία φορά την ακατανίκητη δύναμη της ορθοδόξου πίστεώς μας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΜΟΝΑΧΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΙΤΚΟΒΙΤΣ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΙΛΑΝΔΑΡΙΟΥ. 
ΙΩΣΗΦ Μ.Δ.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΕΙ ΣΤΟΣ ΣΕΡΒΟ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΑΣΚΗΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟ ΒΙΤΚΟΒΙΤΣ (1920-1972)






Άγιοι Τόποι.

Το θαύμα με το τραίνο

.....Έτσι, λοιπόν, διακόπτει προτού ακόμα αποφοίτηση, και αποφάσισε να μεταβεί στους ιερούς εκείνους τόπους τούς όποιους πάτησε και αγίασε ό ίδιος ό Θεός. Ή διαδρομή ήταν από Παρίσι, Κωνσταντινούπολη, διά ξηρός με τραίνο, και από εκεί με τα πόδια μέχρι την Αγία Γη.

Ρωτάει, λοιπόν, ποιά γραμμή είναι για Κωνσταντινούπολη, τρέχει εκεί και πλησιάζει το τραίνο. Όμως παραδόξως προτού προλάβει να ανέβει, ακούει τις βαρειές πόρτες να κλείνουν και το ατμοκίνητο να παίρνει δρόμο. Φανταστείτε τότε πώς να αισθάνθηκε ό νεαρός Μπράνκο.

Κάτι παρόμοιο συνέβη κάποτε και με τον μεγάλο διδάσκαλο της Εκκλησίας μας άγιον Νικόδημον τον Αγιορείτη. Ό νεαρός τότε Νικόλαος (κατά κόσμον) ζήλω θείω πυρούμενος έγκαταλείπει τήν πατρίδα του Νάξον για να έγκαταβιώση διά παντός εις το 'Ιερόν Περιβόλι της Θεοτόκου. Περιμένει με λαχτάρα την  μέρα πού θα ταξίδευε καράβι με προορισμό το Άγιον Όρος τρέχει στην προκυμαία ως διψώσα έλαφος. 

Όμως όλως παραδόξως λίγες μόλις στιγμές πριν πηδήξει μέσα, να και το πλοίο ξεκολλά από την προκυμαία.

Ό νεαρός Νικόλαος τότε φωνάζει, κραυγάζει με όλη την δύναμη, νεύει με χέρια, πόδια κ. λ.π., όμως τίποτα, το πλοίο προχωράει κανονικά. Κι’ όμως ό ζηλωτής νέος αποφασισμένος να μεταβεί στον προορισμό του δεν το βάζει κάτω. Με μία βουτιά στο νερό τρέχει κολυμπώντας να φθάση το καράβι. Έ! αυτό ήταν. Δεν μπόρεσε ό καπετάνιος να μείνει ασυγκίνητος. Κάνει αντίθετη στροφή, περιμαζεύει το νέον και ξαναβάζει πλώρη για Άγιο Όρος.


Κάτι ακόμα πιο θαυμαστό συνέβη και με το νεαρό Μπράνκο. Μόλις κλείνουν οι πόρτες και το τραίνο ξεκινά, τρέχει ξωπίσω και ό Μπράνκο, φωνάζοντας δυνατά, κτυπώντας με τις γερές γροθιές του το τραίνο, ν’ ακούσει ό κυβερνήτης να σταματήσει. Όμως τίποτα. Το ατμοκίνητο αναπτύσσει από στιγμή σέ στιγμή ταχύτητα. Τότε ό Μπράνκο, ώσάν άλλος γίγαντας της μυθολογίας, επιχειρεί κάτι το αδύνατο. Και όμως έγινε δυνατό. Βάζει τον σταυρό του, επικαλείται το όνομα του Κυρίου Ιησού και με τα χέρια τραβάει δυνατά προς τα πίσω το ατμοκίνητο. Έ, το θαύμα έγινε. Για μία στιγμή το τραίνο μειώνει ταχύτητα και σέ λίγο μένει ακίνητο. Τότε ό Μπράνκο χωρίς χρονοτριβή κάνει ένα σάλτο και βρέθηκε κιόλας μέσα.


Εν τω μεταξύ ό μηχανικός αμήχανος για το συμβάν ψάχνει να βρει την βλάβη. Τότε ό επιβάτης τού φωνάζει, συνάμα και λίγο αστειευόμενος, 
όπως συνήθιζε• «άντε φύγε και αργήσαμε• για μένα σταμάτησε, δεν έχει τίποτα ή μηχανή».
Πράγματι ξεκίνησε και έφθασε στον προορισμό του χωρίς κανένα πρόβλημα.


Ό π. Γεώργιος, όπως τον είχα γνωρίσει, ήταν πολύ δυνατός. Ό σεβαστός Γέροντας πάπα-Εφραίμ προηγούμενος της Ί. Μ. Φιλοθέου, σ’ ένα πρόσφατο βιβλίο του «Ό Γέροντάς μου Ιωσήφ ό ησυχαστής», κάνοντας μνείαν για τον π. Γεώργιον μεταξύ άλλων μαρτυρεί, ως αυτόπτης, ότι τα σακιά τον τσιμέντου, στη Νέα Σκήτη, τον έβλεπε να τα φορτώνεται τρία-τρία και να ανεβαίνει τις σκάλες.


Όμως όσο χειροδύναμος κι’ αν ήταν μόνο με θαύμα μπορεί να εξηγηθεί το ότι κατόρθωσε να σταματήσει ολόκληρη αμαξοστοιχία.
Φθάνει λοιπόν στον πρώτο σταθμό στην Βασιλεύουσα. Αφού πέρασε από την Άγιά Σόφιά και από όλα τα θαυμαστά προσκυνήματα, ώσάν διψασμένοι έλαφος συνεχίζει με τα πόδια μέχρις ότου έφτασε αισίως εις την Αγία Γή της Παλαιστίνης.


Όταν πάτησε τα πόδια του στην Αγίαν Πόλη, αλλά κυρίως όταν πάτησε στον τόπο όπου έτρεξαν κρουνηδόν τα αίματα τού Σωτήρος μας πάνω στον σταυρόν, όταν γονάτισε εκεί όπου φιλοξένησε ό τάφος επί τρεις ή μέρες το Πανακήρατο Σώμα τού Χριστού μας, ό νεαρός προσκυνητής πραγματικά έζησε την δεξιάν αλλοίωση τού 'Υψίστου. Ή συγκίνηση και τα δάκρυα ήταν ασταμάτητα, πού δεν μπόρεσε να ξεφύγει από την προσοχή των άλλων  προσκυνητών, αλλά και αυτών των έχθρων της ορθοδόξου πίστεώς μας. Κατόπιν μετέβη εις την Λαύραν του Όσίου Σάββα του Ηγιασμένου, όπου και παρέμεινε για ένα διάστημα αποκομίζοντας ώσάν μέλισσα το πνευματικό νέκταρ από τούς τότε ενασκούμενους εκεί άγιους Πατέρες.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΜΟΝΑΧΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΙΤΚΟΒΙΤΣ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΙΛΑΝΔΑΡΙΟΥ. 
ΙΩΣΗΦ Μ.Δ.

Ἀ δ ε λ φ ο ί μου Τόν Σταυρό τῆς Μεγάλης Πέμπτης , τόν ἀντιμετωπίσαμε σάν μιά εὐκαιριακή συγκίνηση, τήν Ἀνάσταση, σάν ἀφορμή γιά γλέντι κοσμικό!

δ ε λ φ ο ί μου
Τόν Σταυρό τς Μεγάλης Πέμπτης ,
τόν ντιμετωπίσαμε σάν μιά εκαιριακή συγκίνηση,
τήν νάσταση, σάν φορμή γιά γλέντι κοσμικό!
Τό Πάσχα (πέρασμα) δέν τό καταλάβαμε
δέν διαβήκαμε! Μείναμε στήν πό δ χθη!
καί τώρα ζομε μιά διαρκ Σταύρωση χωρίς προοπτική.
δική Του θυσία μαρτυροσε γιά τή δική μας ξία.
Περιφρονήσαμε τή θυσία Του
καί ψάχνουμε στούς σκουπιδοτενεκέδες τό χαμένο μας πρόσωπο!
Ζητήσαμε τή χαρά μακρυά πό τό σπίτι το Πατέρα, τήν κκλησία Του.
Τώρα τρμε τά ξυλοκέρατα, κι’ατά δέν μς τά δίνουν.
Τήν κρίσιμη ρα διαλέξαμε τόν Βαρραβ καί χι τόν Χριστό.
Δώσαμε τήν δύναμη στούς Βαρραβάδες κι’ατοί μς λήστεψαν.
Γιά τόν Χριστό φωνάξαμε κι’μες τό «ρον, ρον σταύρωσον ατόν»!
Τελικά κενος νέστη καί μες μείναμε σταυρωμένοι!
Σταυρωθήκαμε στόν Σταυρό τς λαζονείας μας
καί τώρα ζομε καθημαγμένοι καί νυπόληπτοι!
Ο Βαρραβάδες μς κουνον τό χέρι πό τήν τηλεόραση!
Δέν κτιμήσαμε, λένε, τι μς φησαν νά ζομε, στω κι’ ν σερνόμαστε!
μως Χριστός νέστη!
νάσταση του πηγή μις νεξάντλητης δύναμης γιά τόν καθένα μας.
Ο καμπάνες μς καλον στό χοροστάσι τς νάστασης.
Μήν μπερδευθετε! πόρτα τς χαρς εναι καρδιά μας, χι κοιλιά μας.
Τώρα τά πάντα γέμισαν φς, ορανός καί γ καί τά καταχθόνια!
λπίδα εναι δ!

δελφοί καί δελφές,
Χριστός νέστη!
γέρθη Κύριος ντως!


ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ

Το γύρο του κόσμου κάνει η εικόνα του Ναυπλιώτη Ιορδάνη Δαμιανού, που που βρίσκεται στα Ιεροσόλυμα, την ώρα της τελετής αφής του Αγίου Φωτός στον Πανάγιο Τάφο και τον δείχνει να πιάνει την φωτιά από τα κεριά και να μην καίγεται. Το βίντεο έχει αναπαραχθεί μέχρι και από το CNN. (δείτε το στιγμιότυπο στο 6ο λεπτό)


They've stripped me of my garments † Εξέδυσάν με τα ιματιά μου...


Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ" "ΙΔΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ" Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ.



Ιδε ό άνθρωπος!», κραύγασε ό Πιλάτος στον Ιουδαϊκό όχλο, όταν τούς παρουσίασε το Χριστό πού φορούσε το αγκάθινο στεφάνι και το πορφυρό ιμάτιο. Γιατί το είπε αυτό ό Πιλάτος; Ήταν από θαυμασμό για την επιβλητικότητα, τη γαλήνη και τη σιωπή του Χριστού, ή με σκοπό να προκαλέσει τη συμπάθεια των Ιουδαίων; Ίσως και το ένα και το άλλο. Άς κραυγάσουμε κι εμείς με θαυμασμό: «Ίδε ό άνθρωπος!» Αυτός είναι ό πραγματικός, ό αληθινός και ένδοξος Άνθρωπος, ό άνθρωπος όπως τον είχε στο νου Του ό Θεός όταν έπλασε τον Αδάμ. 

Αυτός είναι ό Άνθρωπος, πράος, ταπεινός και υπάκουος στο θέλημα του Θεού, όπως ήταν ό Αδάμ στον Παράδεισο προτού αμαρτήσει και εκβληθεί απ’ αυτόν. Αυτός είναι ό Άνθρωπος πού δεν έχει φθόνο και κακία, πού έχει αδιατάραχτη γαλήνη μέσα στην καταιγίδα του μίσους και της κακίας πού προκαλούν άνθρωποι και δαίμονες! Τη μάχη Του την έδωσε στον κήπο της Γεθσημανή. Τη στιγμή πού αναφώνησε για τρίτη φορά πλην μη το θέλημά μου, αλλά το σον γενέσθω, ή ψυχή Του ειρήνεψε. Ή ειρήνη αυτή τον κάλυψε ολόκληρο με μια επιβλητικότητα πού προκάλεσε τούς Ιουδαίους κι έκανε τον Πιλάτο να τον θαυμάσει. 


Παρέδωσε το σώμα Του στο θέλημα του Πατέρα Του, όπως λίγο αργότερα θα παρέδινε το πνεύμα Του στα χέρια Του. Υπόταξε ολοκληρωτικά το ανθρώπινο θέλημά Του στο θεϊκό θέλημα του ουράνιου Πατέρα Του. Χωρίς να ευχηθεί το κακό για κανέναν άνθρωπο, ό Αθώος Αμνός γονάτισε από το βάρος του σταυρού στο δρόμο για το Γολγοθά. Δεν ήταν τόσο το βάρος του σταυρού, όσο οι αμαρτίες του κόσμου ολόκληρου πού βάραιναν. Οι αμαρτίες πού θα καρφώνονταν μαζί με το σώμα Του στο ξύλο του σταυρού.


Τί εννοούμε όταν λέμε πώς ό Χριστός δεν ευχόταν κακό για κανέναν άνθρωπο τη φοβερή αυτή στιγμή; Με αυτό είπαμε το μισό μόνο. Ό Χριστός όχι μόνο δεν ήθελε το κακό, αλλά ευχόταν το καλό σέ όλους τούς ανθρώπους, σέ όλη τη φύση. Ακόμα και τώρα όμως δεν είπαμε όλη την αλήθεια. Όχι μόνο ευχήθηκε το καλό, αλλά εργάστηκε για το καλό όλων ως την τελευταία Του αναπνοή. Και πάνω στο σταυρό ακόμα εργαζόταν για το καλό όλων, ακόμα και για τούς σταυρωτές Του. 'Ότι μπορούσε να κάνει γι’ αυτούς, ακόμα και μέσα στους πόνους πού υπόφερε πάνω στο σταυρό, το έκανε: Συχώρεσε την αμαρτία τους.


«Πάτερ, άφες αύτοίς' ου γάρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. κγ'34). Αυτά δεν είναι απλά καλά λόγια, αλλά σωστό έργο, το μέγιστο καλό έργο πού μπορούν να ζητήσουν από το Θεό οι αμαρτωλοί άνθρωποι. Πάνω στο σταυρό, ενώ ό θάνατος καραδοκούσε κι όλοι είχαν καμφθεί από τον πόνο, ό Κύριος πλημμύριζε από το ενδιαφέρον Του για τη σωτηρία των ανθρώπων. Συγχωρεί την άγνοια τους. Προσεύχεται για τούς κακούργους πού τον κάρφωσαν στο σταυρό και τον κέντησαν με τη λόγχη.


Την ώρα της σταύρωσης ο Χριστός τήρησε τις μεγάλες εντολές πού είχε δώσει στους ανθρώπους: εντολές για αδιάλειπτη προσευχή, για αγάπη και συγχωρητικοτητα. Ποιός έπεσε ποτέ στα χέρια κακούργων και προσευχήθηκε γι’ αυτούς, για τη σωτηρία τους, ποιός συχώρεσε τις κακουργίες τους; Ακόμα κι οι καλλίτεροι άνθρωποι, όταν πέσουν στα χέρια κακούργων προσεύχονται στο Θεό για τη δική τους σωτηρία, σκέφτονται το δικό τους καλό, ενδιαφέρονται για τον εαυτό τους και τον δικαιολογούν. Πριν από την έλευση τού Χριστού, ακόμα κι ό πιο δίκαιος άνθρωπος δέ θα σήκωνε τα χέρια του να προσευχηθεί για εκείνους πού τον έβλαψαν. Όλοι τους θα ζητούσαν από το Θεό και τούς ανθρώπους να τον βοηθήσουν να εκδικηθεί εκείνους πού τού έκαναν κακό. Να όμως πού ό Κύριος συγχωρεί τούς εχθρούς, νοιάζεται γι’ αυτούς. Τούς συγχωρεί και προσεύχεται γι’ αυτούς.


Εμείς πόσα μικροπράγματα δέ θυμόμαστε και τα παίρνουμε για κακά! Για πόσα μικροπράγματα δεν ζητάμε οργισμένοι εκδίκηση! Και το κάνουμε εμείς αυτό, πού κάθε μέρα παροργίζουμε το Θεό, παραβαίνουμε τις εντολές Του με τις ακάθαρτες σκέψεις μας, με ακάθαρτες επιθυμίες και έφάμαρτες πράξεις. Κανένας μας δεν μπορεί να ονομαστεί άνθρωπος, αν δεν αγαπά το συνάνθρωπό του. Από μόνη της ή αγάπη για το συνάνθρωπό μας μπορεί να μάς κάνει ανθρώπους πραγματικούς, αληθινούς. 

Άδικα κοιτάζουμε τον Κύριο στο σταυρό, μάταια ακούμε την τελευταία Του προσευχή για τούς αμαρτωλούς, αν δεν έχουμε αγάπη για τούς συνανθρώπους μας κι ανήκουμε στην ομάδα των κακούργων πού τον καταδίκασαν άδικα σέ θάνατο. Γι` αυτό ας μην περιοριστούμε μόνο στο να θαυμάζουμε την αγάπη του Κυρίου για το ανθρώπινο γένος. Ό θαυμασμός μας αυτός πρέπει να μάς γεμίσει ντροπή, αν σκεφτούμε πόσο αφορά κι εμάς ή προσευχή Του από το σταυρό.


«Όσο μεγαλύτερη είναι ή αγάπη, τόσο μεγαλύτερος είναι ό πόνος», λέει ό άγιος Θεόδωρος ό Στουδίτης. Αν δεν μπορούμε ακόμα να μετρήσουμε το μεγαλείο της Αγάπης πού έχει ό Κύριος Ιησούς για μάς, ας προσπαθήσουμε να μετρήσουμε το μέγεθος του πάθους Του για μάς. Τα πάθη Του ήταν τόσο μεγάλα και τόσο φοβερά, ώστε ακόμα κι ή γη τα ένιωσε και σείστηκε ό ήλιος τα ένιωσε και σκοτίστηκε- τα ορη και κομματιάστηκαν το καταπέτασμα του ναού και σχίστηκε στα δύο- τα μνήματα και άνοιξαν οι νεκροί και βγήκαν από τούς τάφους τους ό κεντυρίων πού βρισκόταν κάτω από το σταυρό κι ομολόγησε τον Υιό του Θεού• ό ληστής στο σταυρό και μετάνιωσε.


Είθε οι καρδιές μας να μη γίνουν πιο τυφλές από τη γη, πιο σκληρές από τα ορη, πιο αναίσθητες από τούς τάφους και πιο νεκρές από τούς νεκρούς. Είθε να μετανιώσουμε όπως ό ληστής στο σταυρό, να προσκυνήσουμε τον Υιό του Θεού πως ό κεντυρίων του Πιλάτου κάτω από το σταυρό. Έτσι θα μπορέσουμε, μαζί με πολλούς αγίους αδελφούς και αδελφές μας, να λυτρωθούμε από το θάνατο με τα πάθη του Χριστού, να καθαριστούμε από τις αμαρτίες μας με το τίμιο αίμα Του, ν’ αξιωθούμε να μάς αγκαλιάσουν τα άχραντα χέρια Του πού απλώθηκαν στο σταυρό και να μπούμε στην αιώνια βασιλεία Του.


Όποιος τ’ αμελεί αυτά, σ’ αυτή τη ζωή θα παραμείνει με την απαίσια συντροφιά του Αντίχριστου και στη μέλλουσα ζωή θα ’χει τη θέση του δίπλα στον αμετανόητο ληστή, μακριά πολύ από τη θέα του προσώπου του Θεού. Αν κι ό Θεός έζησε κάποτε στη γη ανάμεσα σέ αμαρτωλούς, στον ουρανό δέ θα είναι ποτέ μαζί τους.



Ας σκύψουμε λοιπόν κι ας προσκυνήσουμε τα πάθη του Χριστού, Εκείνον πού σταυρώθηκε για τις αμαρτίες μας. ’Ας τον ομολογήσουμε κι ας δοξάσουμε το άγιο όνομα Του. Σ’ Αυτόν πρέπει ή δόξα κι ό ύμνος, στον αληθινό Άνθρωπο και τον αληθινό Θεό, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΟΤΣΗΣ

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ"Ποιος μπορεί να περιγράφει και να εκτιμήσει το πάθος του Χριστού την τρομερή εκείνη νύχτα πριν από τη σταύρωση, την ώρα πού υπόφερε ψυχικά και σωματικά; "





Και τώρα, αφού εξετάσαμε όλους τούς κακούργους πού βρίσκονταν κοντά στο Χριστό, τον Κύριο, ας σταματήσουμε για λίγο μπροστά στον ίδιο τον Κύριο. ’Άς δούμε πώς φαίνεται Αυτός ανάμεσα στους κακούργους. Κυρίως όμως ας κοιτάξουμε προσεχτικά για λίγο τον κήπο της Γεθσημανή, εκεί όπου οι άποκαμωμένοι μαθητές Του κοιμούνταν, ενώ ό Κύριος είχε γονατίσει και προσευχόταν με αγωνία.
Πάτερ, ει βούλει παρενεγκείν τούτο το ποτήριον απ’ εμού πλην μη το θέλημά μου, αλλά το σόν γενέσθω... έγένετο δέ ό ιδρώς αυτού ώσεί θρόμβοι αίματος καταβαίνοντες επί την γην» (Λουκ. κβ'42,44).


Ή θεότητα του Χριστού είναι αχώριστη από την ανθρωπότητα, μ’ όλο πού κατά καιρούς δείχνει να υπερισχύει πότε ή μια και πότε ή άλλη φύση. Όταν τον βλέπουμε μικρό παιδί στο σπήλαιο, τον θεωρούμε άνθρωπο. Όταν τον παρατηρούμε να φεύγει στην Αίγυπτο ή να εργάζεται στη Ναζαρέτ, τον θεωρούμε και πάλι άνθρωπο. Όταν τον βλέπουμε να πεινάει και να διψάει, στα μάτια μας είναι και πάλι άνθρωπος. Όταν όμως τον ατενίζουμε ν’ ανασταίνει τούς νεκρούς, να πολλαπλασιάζει τούς άρτους, να θεραπεύει τούς δαιμονισμένους και τούς λεπρούς, να ηρεμεί την καταιγίδα, να σταματά τον άνεμο και να περπατάει πάνω στα νερά σαν σέ στέρεο έδαφος, τότε δέ βλέπουμε άνθρωπο, αλλά Θεό. 


Στον κήπο της Γεθσημανή τον βλέπουμε ως Θεό και ως άνθρωπο. Ώς Θεό, γιατί αν και τρεις από τούς σπουδαιότερους ανθρώπους στον κόσμο, οι τρεις πρώτοι απόστολοί Του, δεν άντεξαν και κοιμήθηκαν από την κούραση, Εκείνος αντέχει, παραμένει άγρυπνος και προσεύχεται γονατιστός. Τον βλέπουμε σαν Θεό, γιατί ποιος άλλος θα μπορούσε ή θα τολμούσε να μιλάει στο Θεό όπως μιλάει κανείς στον πατέρα του, εκτός από το Μονογενή Του Υιό, πού σαν Υιός γνώριζε ότι ήταν ένα με το Θεό και Πατέρα Του, ενωμένος μαζί Του; Τον βλέπουμε σαν Θεό, γιατί ποιός άλλος από τούς θνητούς θα τολμούσε να πει ότι, μ’ ένα Του λόγο θα μπορούσε να καλέσει κοντά Του δώδεκα λεγεώνες αγγέλων (βλ. Ματθ. κστ'53); Τον βλέπουμε σαν άνθρωπο επειδή γονατίζει στο έδαφος, Ιδρώνει από την αγωνία, αγωνίζεται εσωτερικά, φοβάται τα πάθη και το θάνατο και προσεύχεται για ν’ αποφύγει το πικρό ποτήρι των βασάνων.



Ποιος μπορεί να περιγράφει και να εκτιμήσει το πάθος του Χριστού την τρομερή εκείνη νύχτα πριν από τη σταύρωση, την ώρα πού υπόφερε ψυχικά και σωματικά; Αν στο σταυρό ό σωματικός πόνος ήταν μεγαλύτερος, έδώ το μεγαλύτερο πόνο τον είχε ή ψυχή Του. Ό ευαγγελιστής γράφει πώς είχε αγωνία. Αύτη είναι εσωτερική αγωνία, της ψυχής. Είναι ή ανθρώπινη ψυχή Του πού ζητά παρηγοριά από τον Πατέρα Του.


 Είναι ένας μυστικός διάλογος του Ανθρώπου με τον αόρατο Πατέρα Του, στον όποιο διάλογο κρέμεται ή ανθρωπότητα ολόκληρη, ολόκληρος ό δημιουργημένος κόσμος, από την αρχή ως το τέλος του. Από τη μια μεριά έχουμε τα φοβερά πάθη του Ανθρώπου πού χύνει τον Ιδρώτα σαν θρόμβους από αίμα μέσα στην κρύα νύχτα. Κι από την άλλη έχουμε το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου. Τα δύο αυτά συγκρούονταν μεταξύ τους κι έπρεπε να συμφωνήσουν. Ό Άνθρωπος έλεγε: ει βούλει παρενεγχείν τούτο το ποτηριον απ’ εμού' ο Θεάνθρωπος, ό υπάκουος Υιός, πρόσθετε: πλην μη το θέλημά μου, αλλά το σον γενέσθω. Κι ό Θεός αποφάσισε πώς το ποτήριο έπρεπε να το πιει ό Υιός Του.


Όταν ο Άνθρωπος δέχτηκε την απόφαση του Θεού, ή ψυχή Του ειρήνεψε. Αύτη ήταν μια ειρήνη άγνωστη στη γη. Δεν μπορούσε να την διακόψει ούτε ή προδοσία ούτε οι εμπτυσμοί, οι εμπαιγμοί, οι κολαφισμοί, το αγκάθινο στεφάνι, τα ψεύδη, οι συκοφαντίες, ή αχαριστία κι οι πόνοι Του στο σταυρό. Ό Κύριος Ιησούς κατάφερε τη μεγαλύτερη νίκη Του ενάντια στο Σατανά στον κήπο της Γεθσημανή. Και το κατόρθωσε αυτό με την υπακοή στο Θεό Πατέρα Του. Με την παρακοή του στο Θεό ό Αδάμ νικήθηκε από το Σατανά. Με την υπακοή Του στο Θεό ό Χριστός κατατρόπωσε το Σατανά και χάρισε τη σωτηρία στον Αδάμ και στους απογόνους του. Στον κήπο της Εδέμ ό Σατανάς νίκησε τον άνθρωπο.



 Στον κήπο της Γεθσημανή ό Άνθρωπος νίκησε το Σατανά. Αυτή είναι ή σύγκρουση πού αναφέρει το ευαγγέλιο. Ήταν ό άνθρωπος πού έπρεπε να γίνει άνθρωπος-νικητής, όχι ό Θεός, ώστε όλοι οι άνθρωποι να έχουν μπροστά τους το παράδειγμα αυτό της σύγκρουσης και της νίκης - παράδειγμα ανθρώπινο, πού θα μπορούσαν να το μιμηθούν. Έτσι ό Θεός άφησε τον Άνθρωπο Ιησού ν’ αγωνιστεί και να συγκρουστεί με το Σατανά κι όλες του τις δυνάμεις. Από εκεί προκύπτει ή μεγάλη αγωνία του Χριστού και ή κραυγή παρενεγκείν τούτο το ποτήριον απ’ εμού. Από εκεί ό Ιδρώτας ωσεί θρόμβοι αίματος πού κυλούσαν στο πρόσωπό Του


. Αν όμως το σώμα του ανθρώπου είναι αδύναμο, το πνεύμα είναι δυνατό. Και το πνεύμα εξέρχεται νικηφόρο, πρώτα γιατί κυριαρχεί στο σώμα κι έπειτα στο Σατανά.
’Ίσως ό Σατανάς να μην μπόρεσε να δεχτεί πώς νικήθηκε κατά κράτος στον κήπο της Γεθσημανή, γι’ αυτό και συνέχισε να χαίρεται με τούς εμπαιγμούς πού δέχτηκε ό Χριστός, με τη σταύρωση και το θάνατο. Όταν ό Χριστός όμως μέσα από το θάνατο και τον τάφο Του κατέβηκε σαν κεραυνός στον Άδη, στο βασίλειο του Σατανά, αυτός συνειδητοποίησε πώς ή φαινομενική νίκη του στο Γολγοθά ήταν απλά το μεσουράνημα της ήττας του στον κήπο της Γεθσημανή.



Με τον ίδιο τρόπο πού ό Κύριος Ιησούς σαν άνθρωπος πεινούσε και διψούσε, αγωνιούσε, έτρωγε και κοιμόταν, περπατούσε, μιλούσε, έκλαιγε και χαιρόταν, έτσι και έπαθε ως άνθρωπος. Κανένας μας λοιπόν ας μην πει πώς «του ήταν εύκολο να υποφέρει, αφού ήταν Θεός- εγώ πώς ν’ αντέξω αυτά τα πάθη;» Αυτά τα λόγια είναι άδεια, κενά, προέρχονται από άγνοια και χαυνότητα του νου. Τα πάθη δεν ήταν εύκολα για το Χριστό, γιατί δεν υπόφερε ως Θεός, άλλ’ ως άνθρωπος. Πρέπει να πούμε ακόμα πώς τα πάθη ήταν σκληρότερα γι’ Αυτόν πού ήταν αθώος, παρά για μάς πού είμαστε ένοχοι κι αμαρτωλοί. Άς μην ξεχνάμε ποτέ πώς όταν εμείς υποφέρουμε, είναι για τις αμαρτίες μας.


 Ό Κύριος Ιησούς δεν υπόφερε επειδή έφταιγε, για τις δικές Του αμαρτίες, αλλά για τις αμαρτίες όλου του κόσμου. Όταν μια αμαρτία ήταν αρκετή να προκαλέσει θάνατο στον Αδάμ, όταν μια αμαρτία ήταν αρκετή να σημαδέψει για πάντα το μέτωπο του Κάιν, όταν για δύο ή τρεις αμαρτίες ό Δαβίδ υπόφερε τόσο πολύ, όταν για πολλές αμαρτίες καταστράφηκε ή Ιερουσαλήμ και αιχμαλωτίστηκε ό Ισραήλ, τότε μπορείς να φανταστείς πόσο έπρεπε να υποφέρει Εκείνος πού ήταν φορτωμένος με βουνά ολόκληρα από τις αμαρτίες όλου του κόσμου πού είχε φορτωθεί στους ώμους Του!



Αυτές ήταν φοβερές αμαρτίες. Αμαρτίες που έκαναν τη γη ν’ ανοίξει και να καταπιεί ανθρώπους και κτήνη. Αμαρτίες πού προκάλεσαν τον αφανισμό ολόκληρων πόλεων και λαών. Αμαρτίες πού έγιναν αιτίες για τον κατακλυσμό, για λιμούς, ξηρασίες, λοιμούς κι επιδρομές από ακρίδες και κάμπιες. Αμαρτίες πού έγιναν αιτίες να γίνουν πόλεμοι ανάμεσα σέ έθνη, με μεγάλες απώλειες και καταστροφές. Αμαρτίες πού άνοιξαν τις πύλες της ανθρώπινης ψυχής για να μπουν οι πονηροί δαίμονες. Αμαρτίες πού σκότισαν τον ήλιο, τάραξαν τη θάλασσα και στέγνωσαν ποτάμια. Τί νόημα έχει να τ’ απαριθμήσουμε όλα; Μπορεί να μετρήσει κανείς την άμμο της θάλασσας ή τα χόρτα των κάμπων; Όλες αυτές οι αμαρτίες, πού καθεμιά τους είναι τόσο θανατηφόρα όσο το δηλητήριο του πιο φαρμακερού φιδιού (τα γάρ όψώνια της αμαρτίας θάνατος), τις φορτώθηκε στους ώμους Του ό αθώος Άνθρωπος Ιησούς. Τάς αμαρτίας ημών έλαβε. 



Είναι περίεργο λοιπόν πού ό ιδρώτας Του έτρεχε ωσεί θρόμβοι αίματος; Είναι περίεργο πού ως άνθρωπος ζητούσε παρενεγκείν τούτο το ποτήριον; Ό απόστολος Παύλος λέει: «Μόλις γάρ υπέρ δικαίου τις άποθανεΐται... αλλά... ετι αμαρτωλών οντων ημών, Χριστός υπέρ ημών άπέθανεν» (Ρωμ. ε'7-8).



Φαντάσου να σέ τοποθετούσαν σέ ικρίωμα για χάρη κάποιου δίκαιου ανθρώπου, αναλογίσου πόσο δύσκολο θα ήταν. Και φαντάσου μετά να σέ τοποθετούσαν πάλι σέ ικρίωμα για χάρη κάποιου κακούργου, πού είχε εγκληματήσει σέ βάρος σου. Σκέψου να σέ καταδίκαζαν σέ θάνατο για να σωθεί αυτός. Και μόνο με τη σκέψη αυτή θα Ιδρώσεις... Μόνο τότε θα πάρεις κάποια ιδέα για τον ιδρώτα του Χριστού πού έτρεχε ωσεί θρόμβοι αίματος. Και τότε, τρομοκρατημένος και φτάνοντας στα όρια της απόγνωσης, θα έκραζες δυνατά: ’Ίδε ό "Άνθρωπος, πού είναι Θεός!




 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΟΤΣΗΣ

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ. ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΧΕΙ................




Όταν ό άνθρωπος έχει μίσος για το Θεό και τον συνάνθρωπό του, είναι ό καλλίτερος φίλος του Σατανά, το πιο οξύ εργαλείο του.


Όταν ό άνθρωπος έχει φθόνο για τούς θεάρεστους ανθρώπους και υπηρέτες του Χριστού, είναι εγκληματίας και Χριστοκτόνος, σαν τον Άννα και τον Καϊάφα και σαν τούς άλλους πρεσβυτέρους και άρχοντες των Ιουδαίων.


Όταν ό άνθρωπος είναι άπληστος, δέ βρίσκεται μακριά από την προδοσία του Θεού. Ό πιο στενός φίλος του ανθρώπου αυτού στη συντροφιά των κακούργων, είναι ό Ιούδας.


Όταν ό άνθρωπος είναι μικρόνους κι έχει αδύναμη θέληση για να υπερασπιστεί τούς δίκαιους, όταν φοβάται πολύ για τη θέση και τις ανέσεις του, σέ σημείο πού θα συμφωνήσει να θανατώσει τούς δίκαιους, αυτός είναι κακούργος σαν τον Πιλάτο.



Όταν ό άνθρωπος επαναστατεί και χύνει ανθρώπινο αίμα, ενώ άλλος υποφέρει εξαιτίας του, είτε από κακοδικία είτε από την κακία των ανθρώπων, είναι κι αυτός κακούργος, όπως ό Βαραββάς.


Όταν ό άνθρωπος βλασφημεί το Θεό σ’ όλη του τη ζωή, είτε με λόγια είτε με πράξεις, κι ή βλασφημία παραμένει στο στόμα του ως την τελευταία του αναπνοή, αυτός είναι πραγματικά πνευματικός αδελφός τού βλάσφημου κακούργου πού συσταυρώθηκε με το Χριστό.
Ευλογημένος είναι εκείνος πού, μ’ όλο πού υποφέρει για τις αμαρτίες του, δέ βλασφημεί κανέναν άνθρωπο, δέν ένοχοποιει κανέναν, αλλά σκέφτεται μόνο τίς αμαρτίες του καί ικετεύει τό Θεό γιά άφεση αμαρτιών καί σωτηρία. 

Ευλογημένος είναι ό έβδομος κακούργος πού κατάλαβε πώς του αξίζανε οι πόνοι του στο σταυρό για τις αμαρτίες του- πού κατάλαβε πώς ό Σωτήρας μας ήταν αθώος και πώς δεν του άξιζαν οι πόνοι πού υπόφερε για τις αμαρτίες των άλλων γι’ αυτό και μετάνιωσε, ζήτησε το έλεος του Θεού και αξιώθηκε να μπει πρώτος στον παράδεισο της αιώνιας ζωής, μαζί με το Σωτήρα μας.


Από τον κακούργο αυτόν μαθαίνουμε τα έξης: τη λυτρωτική μετάνοια, έστω και την έσχατη στιγμή του θανάτου- τη λυτρωτική φύση της προσευχής στο Θεό και την ταχύτητα με την οποία άπαντά ή Αγάπη του Θεού.


Ό ευλογημένος αυτός κακούργος άφησε σέ όλους μας ένα θαυμάσιο παράδειγμα, όποια αμαρτία κι αν έχουμε κάνει, με οποιοδήποτε τρόπο κι αν απομακρυνθήκαμε από το Θεό και συναριθμηθήκαμε με τούς αμαρτωλούς. Κάθε αμαρτία είναι έγκλημα ενάντια στο Θεό. Κι αυτός πού κάνει έστω και μια αμαρτία συναριθμεΐται με τούς αμαρτωλούς, δηλαδή με τούς υπηρέτες του σατανά. ’Άς μη γογγύσει κανείς λοιπόν, ας μη μεμψιμοιρήσει πώς τα πάθη κι οι πόνοι του συντελούν στην απώλεια κι όχι στη σωτηρία του. 

Μακάρι το σκότος των παθών του να φωτιστεί με τη θύμηση των αμαρτιών, με τη μετάνοια και την προσευχή. Και τότε οι πειρασμοί και τα πάθη του δέ θα συντελέσουν στην απώλεια, αλλά στη σωτηρία του.


 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΟΤΣΗΣ

Μοίρασέ το!!!!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ