Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Σαν Σήμερα 18 Ιανουαρίου Του 1861 Κοιμήθηκε Ο Μοναχός Χριστόφορος Παπουλάκος.




Ο μοναχός Χριστόφορος Παπουλάκος ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα και κατά πολλούς θεωρείτε ο Άγιος Κοσμάς του Μοριά.

Πολέμησε ὁλόψυχα ξένες ἐπιδράσεις, δυτικές παραδόσεις, ξένες πρός τήν ὀρθόδοξη παράδοση. Καυτηρίασε τόν ἑτερόδοξο μονάρχη, πού ἔκλεισε πολλά μοναστήρια καί γκρέμισε βυζαντινούς ἱ. ναούς.

Γιά τά φλογερά κηρύγματά του, διώχθηκε, ταλαιπωρήθηκε, ἐξορίσθηκε καί φυλακίσθηκε. Οἱ τότε ἐκσυγχρονιστές τόν κατηγόρησαν ὡς ἀγύρτη, γιατί τούς ἐνοχλοῦσαν τά λόγια του.

Ὁ λαός ἀκολουθοῦσε τόν ἄδολο μαχητή, τόν ἀκέραιο ἱεροκήρυκα, τόν ἀκτήμονα μοναχό, τόν ὁμολογητή ρασοφόρο. Ἀπό νωρίς ὁ Παπουλάκος, κατάλαβε καλά ὅτι ἡ δυτική θεολογίαἦταν ἀνορθόδοξη καί ἀντιορθόδοξη.



Ἡ δυτική θεολογία ἤθελε να κατεβάσει τόν οὐρανό στή γῆ, να διατηρεῖ τούς χριστιανούς στη σκλαβιά, νά καλλιεργεῖ τόν ἀλλαζονικό οὑμανιστικό ἀνθρωπισμό, πού ἔφερνε τόν ἀθεϊσμό.

Ἀποφάσισε ἔτσι νά διδάξει τόν λαό μεγάλες ἀλήθειες μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς του. Ἡ Βαυαροκρατία ἦταν σκληρή ἀπέναντι στόν ὀρθόδοξο κλῆρο. Ἤθελαν νά φραγκέψουν τά πάντα.

Ἀντιστάθηκαν σθεναρά, ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης, ὁ Κοσμᾶς Φλαμιάτος, οἱ Κολλυβάδες, Φιλοκαλικοί, Ἁγιορεῖτες Πατέρες καί ὁ ἄφοβος Παπουλάκος.

Ὁ Χριστoφόρος Παναγιωτόπουλος ἤ Χριστοπανάγος ἤ Παπουλάκος ἤ Παπουλάκης γεννήθηκε στο…

μικρό χωριό Ἄρμπουνα τῶν Καλαβρύτων περί τό 1780. Ζοῦσε μέτρια καί μετρημένα, μέ τά τρία ἀδέλφια του, ἐμπορευόμενος ζῶα. Νέος ἀγάπησε τή μελέτη, τήν προσευχή καί τόν μοναχισμό.

Ἔτσι ἀναχώρησε γιά τή ἱ. μονή τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου, ὅπου ἐκάρη μοναχός. Κατόπιν ἐπέστρεψε στό χωριό του και ἔξω αὐτοῦ ἔκτισε ἕνα μοναστηράκι, πού τό ἀφιέρωσε στήν Παναγία.

Μέ πολλές προσπάθειες κατάφερενά πάρει τήν ἄδεια τοῦ ἱεροκήρυκα. Μέ κόπους καί θυσίες ἄρχισε περιοδεῖες διδάσκοντας κατά τῶν ἄθεων γραμμάτων, σέ ὅλη τήν Πελοπόννησο.

Τό 1833 ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶχε ἀποσχισθεῖ ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, με πρωτεργάτη τόν Θεόκλητο Φαρμακίδη, πού πιεζόταν ἀπό τόν Μάουερ.

Κυνηγήθηκε ὁ μοναχισμός, οἱ μισσιονάριοι ἐργάζονταν ἀνενόχλητοι καί ὁ Παπουλάκος θέλησε ν᾽ ἀντιδράσει δυναμικά.

Συνεχίζει τά κηρύγματά του, παρά τ᾽ ὅτι τοῦ πῆραν τήν ἄδεια, ὡς νέος ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Τον ἐχθρεύονται καί αὐτόν πολλοί, ὁ Κοραῆς, ὁ Καΐρης, ὁ Φαρμακίδης καί ἄλλοι. Γιά τό ἔργο του συλλαμβάνεται τό…

1851 στήν Ἀχαΐα για πρώτη φορά. Ὁ κόσμος τόν ἄκουγε μέ προσοχή καί τόν ὑπεραγαποῦσε. Τά κηρύγματά του στρέφει μέ θεοσημεῖες καί προφητεῖες.

Ὁ λαός τόν ἀκολουθοῦσε πιστά και ἀπτόητα. Μέ προδοσία συνελήφθη τό 1852 καί ὁδηγήθηκε στίς φυλακές τοῦ Ρίο.

Στή συνέχεια περιορίσθηκε στή ἱ. μονή Προφήτου Ἠλιοῦ Σαντορίνης καί κατόπιν στη ἱ. μονή Παναχράντου Ἄνδρου. Κι ἐκεῖ δέν ἔπαυσε τίς ψυχωφελεῖς διδαχές καί προτροπές.

Ὁ Παπουλάκος ἦταν ἕνας ἁπλός, φτωχός, ἀληθινός καί τίμιος μοναχός. Ἀγαποῦσε τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἑλλάδα, τόν Χριστό και τήν Ἀλήθεια. Ἀκολούθησε τον δρόμο τῆς ὁμολογίας, τοῦ μαρτυρίου, τῆς ἀσκήσεως καί τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ψυχῶν.

Γι᾽ αὐτό ὁ πιστός λαός τόν ἀγάπησε καί τόν τίμησε ὡς ἅγιο.Παρέδωσε το πνεῦμα του στίς 18.1.1861, 151 (154)ἔτη πρίν ἡ μνήμη του παραμένει ζωντανή, γιά τήν καθαρότητα, γνησιότητα, ταπεινότητα καί ἀληθινότητα τῆς ζωῆς του.



Μορφές ἀνιδιοτέλειας, θυσίας καί προσφορᾶς χρειάζονται ἀπαραίτητα καί σήμερα.Ἡμέρες ἄτονες, ἰσχνές, ἄφωτες καί ταραγμένες, σάν τίς δικές μας, θέλουν ἡρωϊσμό, γενναιότητα, θάρρος καί τόλμη…

Στίς μετά τή σπατάλη ἰσχνές και δύσκολες ἡμέρες μας ξαναχρειάζεται ἐγερτήριο σάλπισμα προς μετάνοια, ἀνόρθωση, ἀνασυγκρότηση καί ὀρθοστασία.

Ἡ ἐκκοσμίκευση κούρασε, ὁ μιμητισμός ταλαιπώρησε, ὁ ἐκδυτικισμός ἀλλοίωσε, ὁ συγκριτισμός ἐξαπάτησε, ὁ οἰκουμενισμός ἀστόχησε.


Χρειάζονται ἀπαραίτητα γενναῖες φωνές, ἡρωϊκό φρόνημα, ὁμολογία πίστεως, πίστη θερμή ὡς τοῦ ὁσίου Παπουλάκου.

http://www.orthodoxia.online/2018/01/18/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-18-%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-1861-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BC%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5/

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ. ΙΕΡΕΣ ΑΠΟΔΗΜΙΕΣ


ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ.


Andrew Williams Περί πορνογραφίας 1


Discovering God. Abbot Tryphon






Discovering God

The importance of discovering God for oneself

At the age of seventy-two I find myself spending an increasing amount of time on area campuses, and hosting a growing number of young people making a pilgrimage to the monastery. At an age when many of my contemporaries are grandfathers, or even great grandfathers, I've discovered the truth of something I read about while still a college student. Grandparents are often more sympathetic to the burdens and challenges that young people face than their own parents. Age seems to mellow us out and make us more sympathetic to the challenges young people face. We become less judgmental because we've been down the same road and know that, in the end, these young people will come out just fine.


A few years ago I had the mother of a boy of about thirteen arrive at the monastery, son in tow. She was upset because her son had declared himself an atheist and she was afraid he was in danger of eternal damnation. I sat down with the boy and told him that each one of us has to come to a personal awareness of the reality of God for ourselves. Doubting the existence of God, I told him, is all part of building a personal relationship with God. If we simply go through the motions without seeking a real relationship, we might as well be atheists. My own youth was filled with great spiritual struggle, as I sought to fill the void I felt within my heart.


Most young people struggle with questions about things eternal. It is part of relationship building. Like the young lad who visited with his mom, I struggled with doubt. The only difference was that my struggle happened during my college days. It was a period of time when I was filled with anxiety about the future, and fearful of making the wrong decisions. I understand the issues facing young people today because I was a young man with the same fears, and struggling with many of the same issues.
Knowing as I do now the importance of being honest, I told the mother to let her son explore for himself the reality of God. It was better for him to question the existence of God than to simply feign belief. At the same time I told the boy he needed to attend church with his family because it was important to be obedient to his parents and supportive of his younger brother. After all, one does not tell his parents that he's not going to attend school just because he doesn't see his studies as important.


The God this boy was rejecting was the very false image of God that I have long rejected. The God I have come to know personally is not the same god I rejected in my youth. The God revealed in Jesus Christ is the One Whom I've personally experienced and Who first sought me out.
If we are to have a personal relationship with God we must be open and honest and unafraid to question. The Lord wants us to be real with Him. Like the sound relationship that one sees in a long and successful marriage, a relationship with God must first and foremost be based in honesty and truth. Love and trust come with time and experience. Our relationship with God is something that builds over time, like all good relationships, results in a sense of peace.


It is this peace and joy that I want to impart to young people. My personal relationship with Christ is something that I want to share, and not just with Orthodox youth may make a pilgrimage to the monastery. I KNOW God exists because I've experienced His great love in a personal way, and it is this certainty of the reality of God that leads me to reach out to the college students, and faculty, of the Puget Sound's area colleges and universities. They, like me, need to discover God for themselves, and build upon a relationship that began with their conception.

With love in Christ,

Abbot Tryphon


Ευχές κατηχουμένων σε Λειτουργία και στις ακολουθίες ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.


Όσιος Νικηφόρος ο λεπρός, καρτερίας αθλητής, προσευχής ο διδάσκαλος.


Έχω λάβει διαβεβαιώσεις ότι ο Θεός είναι αγάπη, ότι είναι ακόρεστη δίψα για την αναζήτηση κάθε έναν από εμάς ότι μας λείπει η αγάπη Του για μας, Αυτός δεν αλλάζει, έχει σημασία να αλλάξουμε εμείς… ... Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Σαχάρωφ




Έχω λάβει διαβεβαιώσεις ότι ο Θεός είναι αγάπη, ότι είναι  ακόρεστη δίψα για την αναζήτηση κάθε έναν από εμάς ότι μας λείπει η αγάπη Του για μας, Αυτός δεν αλλάζει, έχει σημασία να αλλάξουμε εμείς… ...


Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Χερουβικός Ύμνος - Cherubic Hymn


Ο Άγιος Νικόλαος (270-6 Δεκεμβρίου 343) χαστουκίζει τον Άρειο, Α' Οικουμενική Σύνοδος, Νίκαια, Βιθυνία, 325 μΧ.




 St Nicholas ( 270- December 6, 343) beating the heretic Areius at the counsil of Nicaea, Bithynia, 325 AD. Artist

Στην Αγία Σοφία. Ένας Σαρακηνός στην αυλή των Παλαιολόγων.Ο al-Jazarī περιλαμβάνει την περιγραφή της Αγίας Σοφίας από τον έμπορο Abdallāh:




Στην Αγία Σοφία
«Μπήκαμε σε ένα μοναστήρι με τον Rûm που είχε ορίσει ο Βασιλιάς για οδηγό. Είχε μία εκκλησία με περίπου 500 παρθένες με μάλλινες φορεσιές, τα κεφάλια τους ήταν κουρεμένα με ένα τσόχινο καπελίνο. Ήταν απίστευτα όμορφες και είχαν τα σημαδια της προσεκτικής ζωής.
Ένας νεαρός βρίσκοταν στον άμβωνα και διάβαζε σε αυτές την ιερή γραφή με φωνή, την πιο όμορφη που είχα ακούσει. Γύρω του ήταν οκτώ ακόμα νέοι με τον ιερέα τους· και όταν σταματούσε ο ένας, ξεκίναγε ο άλλος.
»Καθώς βγήκαμε και περπατούσαμε με το Ρωμιό, συναντήσαμε τον πατέρα του Αυτοκράτορα [Ανδρόνικο Β'] που ήταν μοναχός. Ήταν σύνηθες στα 65-75 οι Αυτοκράτορες να αφήνουν τις υποθέσεις του κράτους στο γιό τους και να αποσύρονται.
Διάβαινε πεζός, φορώντας ένα μαλλινο χιτώνιο και ένα τσόχινο καπελίνο. Είχε μακριά άσπρη γενειάδα και ευγενικό πρόσωπο που έφερε τα σημάδια των στερήσεων.
Πίσω και μπροστά του ήταν ένα σώμα από μοναχούς και είχε ένα ραβδί στο χέρι και ροζάρι γύρω από το λαιμό.
Όταν ο Ρωμιός τον είδε, ξεπέξεψε και μου είπε ‘Κατέβα, είναι ο πατέρας του Αυτοκράτορα’. Ο βασιλιάς ρώτησε τον οδηγό για μένα και ζήτησε να με δεί.
'Πες στο Σαρακηνό' είπε, 'ότι χαιρετώ αυτόν που έφτασε στην Ιερουσαλήμ και περπάτησε στο Λόφο και είδε το Ναό της Αναστάσεως και τη Βηθλεέμ' και με μία κίνηση έφερε το χέρι του στο πόδι μου και το πρόσωπό του.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η καλή γνώμη που είχε για κάποιον, αλλόθρησκο, που πάτησε σε αυτά τα μέρη.
Μετά με πήρε από το μπράτσο και καθώς περπατούσαμε με ρωτούσε για την Ιερουσαλήμ και τους χριστιανούς που είναι εκεί· επί μακρόν...
Μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι ιερείς και μοναχοί. Οι υπόλοιποι στρατιωτικοί και μη φοράνε πλατιά καπέλα που τους προστατεύουν από τη βροχή. Έχει δεν έχει. Οι γυναίκες φοράνε μεγάλα τουρμπάνια.
»Φθάσαμε έξω από τη μεγάλη εκκλησία που μπορώ να περιγράψω μόνο το εξωτερικό. Ονομάζεται Aya Sufiya. Είναι από τις μεγαλύτερες εκκλησίες των Rûm και περικλείεται από τείχος σα να είναι μια μικρή πόλη.
Έχει 13 πύλες και ένα ιερό περάσμα, ένα μίλι μακρύ, φρουρούμενο από μεγάλη πύλη. Κανείς δεν απαγορεύται να διαβεί αυτή τη στοά που είναι στολισμένη με μάρμαρα και ξεπηγάζει ένα ρεύμα ερχόμενο από την εκκλησία.
Έξω από την πύλη υπάρχει ανοικτός χώρος με μαγαζιά, κυριώς ξύλινα, με δικαστές, γραμματικούς και τα οφφίκια τους.
Στην πόρτα της εκκλησίας μετά, υπάρχουν μικρά ανοίγματα που κάθονται καντηλανάφτες που φροντίζουν το φωτισμό.
»Ιερείς και μοναχοί βγήκαν από τη πόρτα να τον χαιρετήσουν και αφού είδα ότι άφησε το μπράτσο μου, ζήτησα από τον οδηγό να μπω μαζί του.
'Πες του', είπε στον οδηγό, 'ότι όποιος μπαίνει εδώ πρέπει πρώτα να προσκυνήσει το μεγάλο Σταυρό πάνω από τη πόρτα. Αυτό είναι παλιός νόμος και δεν αλλάζει.'
Ο Σταυρός ήταν από ιερό ξύλο λένε του Προφήτη τους. Με μία χρησή θήκη γύρω του. Η πόρτα είναι καλυμένη επίσης από φύλα χρυσού και ασημιού και τα δύο χερούλια χρυσά.

Οπότε τον άφησα και μπήκε μόνος· και δεν τον είδα ξανά.»

Ψάξτε για καθαρότητα. Μην ακούτε κακά και βρώμικα πράγματα για κανέναν ... Μην σταματήσετε σε κακή σκέψη ... Μην τρέχετε άγρια ... Μη φοβάστε να μιλήσετε την αλήθεια, μόνο με προσευχή και, πρώτα απ 'όλα, ζητήστε την ευλογία του Κυρίου. ΣΤΑΡΕΤΣ Νικολάι Γκουριάνοφ

Ο Θεός δημιουργεί ένα θαύμα όταν συμμετέχουμε με την καρδιά μας στον πόνο ενός άλλου προσώπου. Ο μοναχός Παΐσιος της Αγίας Τριάδος

Φροντίστε την αγάπη. Αυτός είναι ο κύριος θησαυρός της οικογένειάς σας.

Φροντίστε την αγάπη.
 Αυτός είναι ο κύριος θησαυρός της οικογένειάς σας.
 Όλες οι άλλες τιμές είναι δευτερεύουσες.
 Μπορείτε να τα φροντίσετε στο βαθμό που δεν παραβιάζουν τον κύριο θησαυρό που πρέπει να κρατήσετε, να χτίσετε και να πολλαπλασιάσετε. 
Αγαπάτε ο ένας τον άλλον!

Ο ιερέας Pavel Adelheim